maart 2003
Het is vrijdag 13 september. Onze labrador Tara, toen nog net geen 15 jaar, huppelt zoals gewoonlijk vroeg in de avond nog even een rondje door het bos. Zoals wel vaker, springt ze over greppeltjes, sleept ze met takken wat een gezonde hond zoal doet tijdens een boswandeling. Plotseling stapte ze in een kuil en met haar voorpoten drukte ze zich hier weer uit omhoog. Daarna kon ze haar linker voorpoot niet meer normaal gebruiken. Ze liep echt kreupel met heel veel pijn.
Gelijk ’s avonds nog naar onze dierenarts, waar drie röntgenfoto gemaakt werden, er was echter niet echt iets duidelijks te zien. Naar huis met een doosje pijnstillers, die hielpen echt niet. Ze wist niet meer hoe ze moest staan, liggen of lopen. Het weekend was hopeloos, zondags de dierenarts gebeld, pijnstillers (Rimadyl) verhoogd. Ook dit had geen baat. Maandag weer naar arts, andere pillen en er werd gepraat over eventueel een tumor bij een wervel. Dit leek ons vreemd, want wij hadden gezien, wat er gebeurd was en dan nu ineens een tumor? De pijn bleef en ze kon bijna niet meer lopen. Een week later, vrijdags, werden weer een paar foto’s gemaakt (nog niets duidelijk). Toen wist onze dierenarts het niet meer en stuurde ons naar een specialist van een dierenkliniek in Neerbeek. We werden één dag later goed ontvangen en met zorg behandeld. Tara werd zo ongeveer binnenste buiten gedraaid; nog meer foto’s, een doezelprik (waarna ze bij het weer wakker worden totaal stijf neerviel op de grond, zuurstofgebrek?, ik dacht werkelijk nu is Tara dood, maar het kwam weer goed). We waren nog niks wijzer, buiten dat ze zei, dat haar ruggenwervel slijtage vertoonde (dit door het slepen van zware takken e.d., waar ze wel 15 jaar veel plezier aan beleefde). Wel wisten we dat ze een goed hart, gezonde longen, nieren, bloed en een goede conditie had. En dat ze er ongelooflijk goed uitziet voor een hond van bijna 15. Inmiddels liepen de kosten al op tot over de 600 euro, dit was niet zo erg, maar we werden er niet wijzer van. Ze bleef kreupel. Er werd wel gezegd, dat ze contrastvloeistof tussen de wervels wilde spuiten, waardoor duidelijk kon worden of er beknellingen zaten (dit zou wel fatale gevolgen kunnen hebben voor de hond, maar ja!!). De nu voorgeschreven pijnstillers, Cortaphen werkten averechts, ze moest heel veel drinken, met als gevolg nog vaker lopen en plassen en nog pijn. Ik zou elke dag laten weten, hoe het ging. Als de pijn niet zou verminderen, zou Tara over moeten gaan naar medicijnen in de richting van morfine (Opiaten) wat in onze ogen voor kankerpatiënten gegeven word.
Wij gaven de hoop niet op en zijn op advies van goede vrienden, onze laatste hoop naar een orthomanueel dierenarts gegaan, dr. D. Aharon. Het was weliswaar een flinke rit naar Noorden bij Utrecht. Aan de telefoon vertelde de dierenarts mij: “als ìk de hond niet kan helpen, kan niemand het meer”.
Maar het was waar. Tara kwam kreupel bij haar naar binnen. Zonder ook maar 1 foto gezien te hebben uit het grote dossier van Tara, constateerde zij gelijk dat Tara’s wervels niet goed oftewel niet gelijk had zitten (in dokterstaal is dit natuurlijk anders omschreven). Nadat ze met haar handen de wervel zo goed mogelijk had gecorrigeerd (bij mensen bestaat deze methode ook), stond Tara met vier poten goed op de grond (niet te geloven). Twee weken later nog een keer en toen naar Schaijk op een zondag (wie werkt nou nog op zondag?). Jammergenoeg was de specialist van de dierenkliniek niet echt te spreken over deze behandeling, want ook werden na de eerste keer gelijk de Cortaphen afgebouwd en ging ze over op Metacam, een veel milder medicijn, met zo goed als geen bijwerkingen. Onze eigen arts bleef op de hoogte en was wel enthousiast. Het gebeurt namelijk wel eens vaker, dat zij een hond niet kunnen helpen, omdat ze niet over deze kennis beschikken; ieder z’n eigen vak uiteraard.
Tara is 7 oktober 2002 15 jaar geworden. Ze loopt goed en ziet er voor haar leeftijd nog geweldig uit. 22 februari zijn wij voor de laatste keer naar dr. Aharon geweest. Ook zij was erg enthousiast. Onze dierenarts weet nu, wat hij tegen mensen zegt, als dit soort problemen spelen. Gelijk naar de orthomanueel dierenarts. Sowieso een veel kleiner kostenplaatje, als alle foto’s e.d. onderzoeken bij elkaar.
Als er werkelijk een tumor of iets dergelijks bij Tara zou zijn, zouden we ook heel reëel zijn en haar niet laten lijden, maar dit was echt iets anders. Ze heeft een heel mooi, gezond en gezellig leven gehad en nog !! Inmiddels is Tara alweer een half jaar ouder.
Naschrift mei 2005:
"Ik wil even laten weten, dat we maandag 2 mei, na 17 en een half jaar afscheid hebben genomen van Tara. Dit was ondanks dat ze zo'n lange tijd bij ons mocht zijn, toch een hele zware beslissing. Ze had soms echt geen vat meer op de achterpoten en zakte weg of liep dwars. Nog bedankt !!"