december 2003
Salsa wordt over 3 maanden 15! Hij is een Mechelse Herder en heeft een mooi leven achter de rug. Ik heb hem gekocht als maatje voor mijzelf en mijn andere Mechelaar en om iets mee te ondernemen. Hij heeft G&G (gehoorzaamheidstraining), UV (20 km naast de fiets) en VZH (waarmee je laat zien een sociale, goed opgevoede hond te hebben) gedaan, een beetje IPO (de boef pakken), is getest voor schapenhoeden en deed ook IRO (reddingswerk). Niet allemaal zo vaak als ik had gewild, want daar waren mijn omstandigheden niet naar. Hij ging overal mee naartoe en gaat nog steeds mee naar mijn werk. Als jonge hond bleek hij veelbelovend op de Belgendag (een hondenshow), hij werd Nederlands kampioen en diverse keren vader. Zijn laatste nest verwekte hij toen hij 11 was. Hij is HD-geröntgend toen hij 3 was en was HD-vrij, met een mooie Norbergwaarde en zonder botafwijkingen. Prachtig allemaal!
Maar toen hij een jaar of 8, 9 was, begon zijn rechterachterpoot te trillen. Je kon hem verzetten en dan stopte het trillen, maar als hij 'verkeerd' stond, begon het weer. Zolang hij liep ging alles goed, alleen in stand had hij dat trillen. En na een tijdje deed zijn linkerachterpoot mee en werd het frequenter. Ik vroeg aan mijn dierenarts en een dierfysiotherapeut of er wat aan te doen was, maar dat bleek niet het geval. Door de jaren heen betekende dat trillen wel een slijtageslag voor zijn heupen en zelfs de bespiering nam ondanks alles af. Het trillen werd zo erg, dat hij in zijn slaap wild met de poten bewoog - en niet omdat hij droomde! Hij ging met een enorme boink liggen, sprong af en toe mis als hij de auto inging, viel om als hij onderweg abrupt omdraaide omdat hij wat had geroken of als een andere hond gelijk met hem door de deur drong. Hij slipte als hij de trap afliep door en moest zelfs omdraaien als hij naar boven klom. Sinds er 3 jaar geleden een Drentse Patrijs teef van 10 maanden op het veld tegen hem aan was gebotst, was hij achter enigszins verlamd en kon zijn staart niet meer bewegen. Als hij zich in zijn mand omdraaide kon hij zelfs ontlasting verliezen! Ach, wat werd hij oud!
Omdat duidelijk was dat hij pijn had, was ik al naar de dierenarts gegaan; deze had diverse pijnstillers uitgeprobeerd en zelfs anabole steroïden ingespoten. Maar ja, Salsa werd gewoon oud en dokteren had verder geen zin, pijnbestrijding moest genoeg zijn, zei hij. Mensen in de omgeving vonden dat ik moest stoppen geld in die hond te steken en ze vonden het belachelijk dat deze onzindelijke oude hond nog een plaatsje had in ons huis. (Mensen kunnen zo gemakzuchtig en wreed zijn - bah! Salsa geeft mij alles wat hij heeft en dan moet ik hem afdanken nu de ouderdom met gebreken komt -nee hoor! Ik hoop dat hun familie en vrienden en eventuele dieren op meer clementie mogen rekenen...) Toen kwam een vriendin met een wonderbaarlijk verhaal. Haar jonge Border Collie was nooit echt ... happy? Maar nu was ze naar Dorit Aharon geweest en die hond was van de ene op de andere dag totaal veranderd: haar loop werd veerkrachtiger, haar blik levendiger, haar vacht ging eindelijk glanzen! Maar ja, mijn oudje...? Ik heb mevrouw Aharon gevraagd of ze wat voor hem kon doen en zij dacht van wel. Ze was vreselijk lief voor mijn oude mopperdoos, die dan ook niet mopperde, zelfs niet toen zij iets kunstigs deed bij zijn heupen en nek. Ze vertelde wat hij de komende tijd wel en niet mocht en ook ik kwam met een andere hond thuis! Ondertussen zijn we op controle geweest en zijn reflexen zijn duidelijk verbeterd. Over 3 maanden is de volgende controle, maar daar verwacht ik minder van - dit is al heel veel en heel mooi bij zo'n oudje, niet?!
Salsa blijft natuurlijk een oude hond: ook Dorit kan niet toveren. Maar hij trilt niet meer in zijn slaap, hij valt niet meer om, hij slipt niet meer onderuit, hij is niet meer onzindelijk, hij draagt zijn staart hoger en kwispelt weer. Hij denkt dat hij een jonge God is; hij loopt weer voorop op de wandeling, versiert teefjes, daagt reuen uit (ahum, dat hoort helemaal niet bij deze hond!), hij is superspeels, rolt als een elastische pup over de grond, apporteert alles wat los en vast zit, hapt naar mijn handen - eigenlijk heb ik de laatste tijd behoorlijk wat met hem te stellen! Hij kan zijn oude dag nu met minder pijn doorbrengen en daar zijn wij (Salsa en ik) Dorit heel dankbaar voor!