Uit: Border Collie Nieuws, uitgave van de Border Club Nederland,
oktober 2002
Begin januari merkte ik dat James, mijn 9-jarige Border Collie reu, trager werd met lopen en al snel ophield met spelen, zoals bijvoorbeeld achter een bal of stok aanrennen. In die tijd werd ook veel vuurwerk afgestoken en ik weet in eerste instantie zijn gedrag daaraan. Hij is erg bang voor harde knallen en wil dan meteen naar huis. Maar een week later was het nog steeds zo en er was geen vuurwerk meer, dus er moest wat anders aan de hand zijn. Hij hield zijn kop ook in een typische scheve stand en maakte een neerslachtige indruk. Waar was de levenslustige hond gebleven?
Dus: naar de dierenarts. Die vermoedde een nekhernia.
Grote schrik, kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan, dat ik daar al niet eerder aan gedacht had, want toen realiseerde ik me, dat in november eigenlijk al een verandering in zijn gedrag merkbaar was. Maar ik dacht, ach hij wordt een dagje ouder, dus wat sneller moe. Ik werd naar huis gestuurd met het advies James rustig te houden en ontstekingsremmende, tevens pijnstillende tabletten, Rimadyl te geven.
De pillen sloegen zo goed aan dat James zich weer een hele piet voelde en ik opgelucht ademhaalde, het viel dus allemaal wel mee (dacht ik). Het advies om James rustig te houden, sloeg ik al gauw in de wind, want hij kon immers alles weer! En houd een Border maar eens rustig, dat is een hele opgave. Na beëindiging van de kuur, was het echter weer mis, en nu nog erger. Hij liep letterlijk krom van de pijn en hield zijn kop angstvallig in één stand, zo’n pijn had hij.
Dus maar weer naar de dierenarts die röntgenfoto’s liet maken en helaas er was een vernauwing tussen de 3e en 4e nekwervel te zien, waar ook de hernia zat.
Weer pillen en nu hield ik hem wel rustig, wat ontzettend vermoeiend was (voor mij dan) want met tabletten voelde hij zich weer O.K. en was de hele dag aan het ‘klieren’. Prullenbakken leeghalen, katten opjagen, steeds dingen op mijn knie leggen, variërend van paperclips tot stofdoeken etc. aan toe, met het vriendelijke doch dringende verzoek die maar even weg te willen gooien zodat hij weer kon apporteren. Uiteraard alleen aangelijnd uitlaten. Ik hield voet bij stuk en negeerde hem volkomen, na een week gaf ie het op en keerde de rust weer in huis.
Maar veel vooruitgang zat er niet in. Ik ging het steeds somberder inzien, want af en toe zakte hij door zijn voorpoten en zijn achterhand was heel wankel, “zwabberig”. Dus maar weer naar de dierenarts met de vraag, hoe nu verder? Die verwees mij toen door naar een orthomanuele therapeute, en dat hielp. Na 5 behandelingen was het leed geleden en nu (na dus bijna 2 maanden) is hij weer helemaal de oude.
Ik kan het iedereen die met gewrichtsproblemen van zijn hond geconfronteerd wordt van harte aanbevelen.