mei 2003
Onze boxer (Nio), die nu haast tien jaar is, was al een aantal jaren wat trager aan het worden, af en toe wat chagrijnig, vooral als wij met vakantie gingen en zij werd uitbesteed. We versleten haar gedrag voor ‘de oude dag’.
Enkele maanden geleden stond zij opeens stokstijf stil, kon haar kop niet bewegen en had duidelijk erge pijn. Met de angst in het hart, dat dit wel eens het einde zou kunnen zijn gingen wij naar de dierenarts. Het was een nekhernia, injecties en medicijnen volgden.
Ze knapte op, maar na een maand was het weer zo ver, zelfde behandeling, na een week weer! Het was zo vreselijk haar zo’n pijn te zien hebben. Ze was ook wat magerder, doffe vacht en stonk. Via een kennis kwamen wij op het spoor van een orthomanuele dierenarts, daar konden wij meteen terecht. Zij controleerde de stand van de ruggenwervels, nou, dat was een chaos. Ze werden meteen rechtgezet, heel snel gebeurde dat en meteen liep Nio pittiger rond. Daarna werd het elke dag beter.
Nu, na vier maanden kennen wij haar weer terug, zoals ze vroeger was. Ze staat op als je eraan komt, loopt zich weer te schudden, rolt over het gras, springt weer (wat ze niet meer mag, eigenlijk, uit angst voor verschuivingen van de wervels), ze glanst en wordt dikker, terwijl ze dezelfde hoeveelheid voer krijgt. Nu realiseren wij ons, dat dit probleem in haar nek waarschijnlijk al veel langer aanwezig was.
Omdat het zo geleidelijk is gegaan en men ons bij de kennel ooit vertelde, dat boxers tussen de 8 en de 10 jaar oud worden, hebben wij nooit aan een kwaal gedacht.
Nio is inmiddels ingeslapen