September 2007
Dinsdag 14 augustus, we zijn Spike ‘s morgens aan het uitlaten en zoals altijd speelt zij met haar geliefde tennisbal. Wij gooien de bal en zij spurt er achteraan, een eindeloos spel dat voor haar nooit verveeld. Dan plots, in een heftige achtervolging met de bal verwikkeld, geeft ze een gil en rolt over de grond. Grote schrik, in eerste instantie dacht ik dat ze iets gebroken moest hebben. Voorzichtig legden we haar neer, ik zie dat ze geen kracht meer heeft in haar achterpoten…. het lijkt op een verlamming. Dus Spike voorzichtig opgepakt en direct naar de dierenarts!
Daar worden we heel goed opgevangen, direct wordt ze onderzocht en krijgen we de diagnose, een afklemming in de ruggenwervel oftewel een hernia. Ze krijgt direct een corticosteroïden infuus en er wordt besloten om contrastfoto’s te maken om te kijken wat er precies mis is. Spike moet blijven, wordt onder narcose geholpen en wij moeten afscheid nemen… Ik zal dat koppie nooit meer vergeten, zo hulpeloos.. huilend lopen we naar buiten, het ziet er niet goed uit, en ik ben bang dat we haar gaan verliezen.
Een dag vol spanning en verdriet en een hele lieve assistente die ons helemaal op de hoogte houdt. Ik voelde me zo machteloos, mijn maatje door dik en dun, met wie ik zoveel heb meegemaakt of eigenlijk die zoveel met mij mee heeft gemaakt, die altijd bij me kwam zitten als ik me verdrietig voelde en door wie ik ’s nachts met een gerust hart ging slapen, want ze hield de wacht. Met wie ik kilometers heb hardgelopen, langs strand en bos, hetgeen wat we samen het liefste deden. Door haar voelde ik me niet alleen, ik holde en schopte ondertussen de bal en zij maar lopen, heerlijk!! Als ik mijn trainingspak aantrok dan sprong ze al een gat in de lucht!! Met wie ik kletste en zeker wist dat ze me begreep. Kortom mijn maatje zou misschien nooit meer lopen of zou niet meer verder kunnen leven. Ik was ziek van verdriet.
De foto’s waren niet hoopgevend, op verschillende plekken in de ruggenwervel waren flinke schades door afknellingen te zien, incl. een bloeding welke veel schade had veroorzaakt met name in de rechter achterpoot. De dierenarts neemt alle tijd om te informeren, hij vindt het ook moeilijk om dit slechte nieuws te brengen. Een operatie zou kunnen, maar hij zegt heel eerlijk dat hij er weinig van verwacht omdat de functie van zijn achterlijf weggevallen is en het lijkt niet echt terug te komen. Hij heeft wel nog een alternatief: Drs. D.C. Aharon, zij heeft een Orthomanuele praktijk voor dieren en zij staat bekend om al aardig wat wondertjes verricht te hebben. Zij is onze enige hoop nog…we zijn er heel blij mee. Er wordt gelijk gebeld voor een afspraak en we mogen binnen 48 uur komen, heel belangrijk in dit geval want hoe langer de beknelling hoe meer schade. Spike blijft nog een nacht bij onze dierenarts en we mogen zoveel bij haar zitten als we willen, we zijn super blij dat we zo goed opgevangen worden een pluim daarvoor!! Dan naar buiten voor ontlasting… en ze kan nog zelf plassen, voor mij een klein feestje, dat doet het nog en als ze daarna zelfstandig ontlasting heeft, maak ik een huppeltje… (voorbijgangers moeten lachen, maar leven mee..).
De dierenarts controleert nog een maal de pijnprikkels en jawel ze trekt haar rechterpoot terug… ik krijg warempel weer een beetje hoop!! Al mijn hoop is gevestigd op Drs. Aharon.
16 augustus, we halen Spike op en om 10.00 zijn we in Noorden in de praktijk van Drs. Aharon. We worden heel vriendelijk ontvangen door haar en de assistente. Spike heeft pijn en ik heb zo met haar te doen. Ik probeer steeds me het verhaal van de assistente voor te houden “ik heb er honden kreupel naar binnen zien gaan om hollend naar buiten te komen..” Ik doe stiekem een schiet gebedje voor mijn maatje….
We gaan naar binnen en Drs. Aharon leeft met ons mee, je voelt bij haar dat ze snapt wat een verdriet het is als je hond zoiets overkomt, dat deed ons heel goed. Ze heeft Spike onderzocht en behandelt haar ruggenwervel. Ze legt uit aan de hand van de foto’s wat ze gaat doen en terwijl wij Spike laten stil staan zet zij de rug recht… ongelofelijk, dit gaat zo snel en volgens mij met een hoge dosis gevoel, fantastisch!!
Spike moet met 2 weken terugkomen en de dokter wil er voor gaan…..dat moment geeft mij zoveel moed dat we alles op alles zetten om haar het goede te bieden, ik geloof er weer in en voel de energie weer terugkomen. Het verslagen gevoel wordt omgezet in moed!! Het lijkt wel of Spike het voelt en zij houdt zich kranig, we gaan er weer samen voor!!
Thuis gekomen hebben we een kinderledikant in de huiskamer gezet om haar zo de rust te geven die ze nodig heeft, ze vindt het allemaal prima. We doen ons huiswerk en we laten haar uit met een dunne doek onder haar buik om haar achterlijf en rug recht te houden en masseren haar achterpoten. Ook de voorpoten krijgen een massage, ze heeft zoveel te dragen dat ze helemaal stijf is. Door regelmatig druk te geven op haar rechterachterpoot en het steeds goed te zetten, door het veel aan te raken weet Spike dat hij een rechterachterpoot heeft, blijven prikkelen is het motto!! Misschien denkt u “die is gek” maar ik heb haar regelmatig verteld dat zij een rechterpoot heeft en dat ze hem heeft om hem te gebruiken, ik masseer en praat.. je probeert alles niet waar.. De pijnstilling helpt haar gelukkig goed. We zien de kracht terugkomen in de linkerpoot… na 1 week kan ze er weer volledig op staan met ondersteuning van de doek. Ik ben heel blij, elke vooruitgang is een feestje en we houden de moed erin!!
Ik pas mijn werktijden aan om haar tussen de middag te masseren, mijn zus komt ook dagelijks om mee te helpen masseren, oma houdt de wacht bij haar de hele dag, zoon en man lief helpen mee met uitlaten, ze tillen haar naar het gras. Door al die hulp en aandacht houdt Spike ook moed en kracht om door te gaan. De beruchte rechterpoot kan nu goed staan als ik hem goed neerzet en als ik er druk op geef, dan gaat ze er een beetje op staan..!!
Na 3 weken komen we terug bij Dr. Aharon en zei is enthousiast, ze ziet vooruitgang. Links is de functie terug. Als rechts niet bijtrekt dan kan er geamputeerd worden zodat ze geen last heeft van het functieverlies en opnieuw haar balans kan vinden, daar kunnen we mee leven. Drs. Aharon bevoelt haar wervels en is tevreden, ze corrigeert en we zijn zo blij dat we naar haar toe zijn gegaan.. We krijgen een wagentje om haar te vervoeren te leen aangeboden, echt super!! Mijn rug begint een beetje te morren… zij heeft het gezien..!
Advies wat we meekrijgen is: Ze mag wat langer uit, 6 x per dag, verder rustig houden, rug recht houden, geen rare bewegingen, onnatuurlijke houdingen corrigeren zodat ze zich weer herinnerd “ hoe het moet” goed blijven masseren, de druk en veel oefeningen blijven doen.
Drie dagen na ons bezoek bij de dokter vindt ze balans ik voel dat ik haar amper hoef te ondersteunen ik haal de handboek weg en zeg: “ ga maar, je kan lopen” … en ze doet het!!!!
Weliswaar rechts nog wat onhandig en soms sleept het voetje nog maar ze houdt stand. Ze loopt!! De tranen rollen bij mij en niet alleen bij mij… de rest doet mee! Het is een wonder, ik had er niet meer op gerekend, wel op gehoopt en gewenst, nu ik haar zie lopen moet ik mezelf in de arm knijpen, het dringt niet gelijk door, het is geweldig!! Ze voelt onze blijdschap en is zelf ook blij, zo mooi dit samenspel, dat is een super ervaring! We halen taart, dit komt goed ik weet het zeker!!
Ik verbind haar rechtervoet zodat zij geen schade maakt aan haar nagels, maar dat werkt niet. Ze weigert er goed mee te gaan staan, ze heeft geen gevoel!! Dan laat ik haar alleen lopen op gras. Daar kan het geen kwaad en ze gaat weer heerlijk struinen, een genot om te zien!
Zo gaan we steeds verder vooruit, we houden het vol met masseren, corrigeren bij het zitten, het fietsen in de lucht met haar poot, heerlijk vindt ze al die aandacht..!
Je merkt dat ze geen pijn meer heeft en we stoppen met de pijnstillers omdat ik ervan uit ga dat ze dan beter haar grens voelt en zich niet voorbij loopt. Af en toe is ze wat stijf door te enthousiast zelfs te gaan draven.. we blijven masseren.
Zwemmen is geen succes, ze heeft geen zin in een nepbad, ik durf haar nog niet gewoon te laten zwemmen in natuurwater omdat ik zo bang ben dat ze zich bij de kant bezeerd. We compenseren met fietsen in de lucht!
Dan gaan we steeds wat verder met haar lopen, haar conditie is goed teruggelopen, maar ze is zo blij dat ze weer lekker kan ravotten, zo mooi om te zien en iedere keer denk ik weer, het is ongelofelijk.
Afgelopen weekend durfde ik het aan om met haar naar het strand te gaan, zo blij als een kind zij en ik.. uw moet het filmpje maar bekijken, dan snapt u wat ik bedoel.
Dit is een verhaal van een wonder(tje) waar ik Drs. Aharon voor bedank.. zij doet dat wat eigenlijk in de boeken niet kan en dat bewonder ik. Dus als uw hond gekwetst is, geef niet op, als Drs. AHARON erin gelooft, (zij zal het u eerlijk zeggen) en u gelooft er zelf in dan gelooft uw hond het ook en dan is er veel gewonnen.
Ik kreeg daar de moed om samen met Spike te vechten om beter te worden, ik hoop dat dat voor u ook zo mag zijn.
Wij hopen nog lang samen te lopen..
Met heel veel dank aan Drs. D.C. AHARON.
Terug naar publicaties en ervaringen
Het verhaal van Spikey