oktober 2009
Het was 11 augustus en zoals iedere ochtend begroette Stoffel mij enthousiast toen ik beneden kwam.Terwijl we samen via de keuken naar de bijkeuken liepen om ons rondje te gaan maken hoorde ik achter mij een nies. Stoffel niest wel vaker als hij opgewonden is. Nu volgde echter een 'boem' en toen was het stil. Toen ik opkeek om te zien wat er aan de hand was, lag Stoffel op de grond. Hij kon alleen zijn hoofd nog een klein beetje optillen, maar had duidelijk geen controle over zijn lijf. Hij keek rond, zo van 'Wat is er met mij aan de hand?'
Verschrikt heb ik onze dierenarts van de Westeinder Dierenpraktijk gebeld en gelukkig/uiteraard konden we direct terecht. Bij de dierenarts kon Stoffel nog niet lopen, hoewel hij wel langzaam bijkwam. Hij sleepte met zijn achterkant oncontroleerbaar door de ruimte. Het was geen epilepsie omdat dan sneller herstel op zou treden. Maar verder kwam de dierenarts ook niet, ze had dit verschijnsel nog niet eerder gezien. Ze gaf aan dat er twee opties waren: of naar het ziekenhuis voor een scan of naar Orthomanueel dierenarts drs. Aharon (www.kreupeldier.nl) in Noorden. drs. Aharon had duidelijk de sterke voorkeur van de dierenarts, ondanks mijn tegenwerping dat eerst een diagnose logischer zou zijn, voordat Orthomanuele therapie zinvol zou kunnen zijn.
Drs. Aharon had net een gaatje vrij, dus wij door naar Noorden. Stoffel kon inmiddels iets beter bewegen, maar had nog steeds geen controle en viel snel om. Ook keek hij alsof hij niemand van de familie herkende. Alleen bij mij was er sprake van herkenning. Drs. Aharon heeft daarna Stoffel onderzocht en kwam tot de conclusie dat er iets in het hoofd van Stoffel was gebeurd. Hij had zich tijdens het niezen gestoten, een ontsteking aan zijn evenwichtsorgaan gehad of hij had een hersenbloeding gehad. Er was verder nergens sprake van enig 'trauma' van zijn wervels of spieren.
We kregen een Prednisolon preparaat mee dat we drie weken moesten geven en Stoffel moest veel rust krijgen. Enigszins gerustgesteld, maar nog steeds geschrokken en bezorgd gingen we terug naar huis met een Stoffel die erg 'in de bonen' leek te zijn. Thuis een bench gemaakt waar Stoffel de hele dag in moest blijven en hij mocht slechts enkele malen per dag de tuin in voor zijn behoefte. Iedere dag zagen we verbetering, zoals door drs. Aharon voorspeld, en uiteindelijk was na twee weken de meeste controle over zijn lichaam terug, net als de herkenning van alle leden van het gezin. Inmiddels is Stoffel voor 99% de oude, soms merken we met name aan snelle bewegingen, dat er iets is geweest maar inmiddels is hij weer even ondeugend als vroeger.