december 2003
Op vrijdag 07 november 2003 kwamen wij thuis en hoorden onze kat Siepie mauwen. Ik dacht gelijk dat de meiden de kat weer eens op hadden gesloten in een van de slaapkamers. Maar boven gekomen zag ik dat Siepie vast zat tussen het kiep/kantelraam. Zij had de sponning stuk gekrabt en een stoel die ver buiten zijn bereik had gestaan, had zij toch op een of andere manier naar zich toe weten te trekken.
Heel voorzichtig probeerde ik haar tussen het raam weg te halen, wat niet echt gemakkelijk was. Zij was door al haar inspanningen erg vast komen te zitten.
Toen zij eindelijk bevrijd was, zette ik haar op mijn bed en wat ik toen zag was vreselijk. Haar hele achterlijf was slap, zij sleepte zich al mauwend voort over mijn bed. Ik dacht dat haar rug gebroken zou zijn en dat er niets meer voor haar gedaan kon worden. Direct naar de dierenarts, die gelukkig constateerde dat de rug niet gebroken was, maar dat er waarschijnlijk kans was op een ruggemergbloeding en dat de kat een kleine kans tot genezing had. Siepie bleef overnachten bij de dierenarts. De volgende dag bleek er iets verbetering te zijn, het puntje van haar staart bewoog.
Maandag 10 november 2003 voor het eerst naar mevrouw Aharon. Ik kwam veel te vroeg maar werd direct geholpen. Zij zag gelijk dat de rug van Siepie niet goed zat en manipuleerde haar wervels, wij kregen oefeningen mee en Siepie moest in een kooi. Gelukkig deed Siepie haar behoefte goed en at ze, in tegenstelling tot bij de dierenarts, erg goed. Zeker zes maal daags hebben wij de oefeningen met haar gedaan.Wij zagen dat Siepie beter vooruit ging en haar ene achterpoot begon te bewegen. Nog wel sleepte zij zich voort, maar het verbeterde.
De tweede afspraak met mevrouw Aharon, wederom behandelde zij de rug van Siepie. Wederom doorgegaan met alle oefeningen en na ongeveer 2 weken stond Siepie op een achterpoot, maar liet de ander nog steeds hangen.
Na 5 weken gebruikte Siepie allebei de achterpoten weer, maar je zag duidelijk dat zij hinkte en af en toe door het ene pootje heen zakte.
De derde behandeling bleek Siepie al erg goed vooruit te zijn gegaan en hoeven wij pas over 3 maanden terug te komen. Met heel veel vreugde en nog meer dankbaarheid kan ik u nu vertellen dat Siepie weer rond rent, speelt en weer met muizen thuis komt. Er is niets meer te merken van haar ongelukkige avontuur.
Alleen als je het weet zie je dat het ene achterpootje iets afwijkt.
Wij zijn mevrouw Aharon ontzettend dankbaar, zonder haar had Siepie het waarschijnlijk nooit gered.
Met heel veel dank wat u voor ons en Siepie heeft betekend.