november 2005
Drie jaar geleden ben ik met onze zwarte labrador Willem aan de opleiding voor reddingshond bij de Reddingshonden Werkgroep Overijssel begonnen. Hoewel het af en toe zwaar is (elk weekend wordt er getraind) is het voor zowel hond als geleider fantastisch om te doen, bovendien schept het een extra band onderling. Inmiddels wordt er bij vermissingen regelmatig onze hulp ingeroepen.
Willem is altijd al een wat stramme hond geweest. Vaak had ze moeite bij het opstaan, soms liep ze zelfs wat mank, ook kon ze niet altijd in de kofferbak van de auto springen. Meestal zocht ik de oorzaak van al deze mankementen in een te lange wandeling, zwemmen terwijl het ijs bijna in de sloot lag, te veel spelen met andere honden, enz. enz.
Tot op een dag in juli afgelopen jaar, het was 30 graden C., en Willem, die een hekel heeft aan dergelijke temperaturen, had weinig trek in de wandeling. Ik ook trouwens. Plotseling ging ze zomaar liggen, midden op het pad, ze hijgde heel erg en toen ze eindelijk weer in de benen was, zwabberde ze van links naar rechts. Terwijl ik zo snel mogelijk naar huis terug liep gebeurde dit nog 3 keer. Onze dierenarts onderzocht haar grondig en zei te hopen dat het een spierkwestie zou zijn, maar sloot ook een nekhernia niet uit. In dat laatste geval zou ze evt. geopereerd moeten worden.
Via internet kwam ik bij dierenarts Mw. Dorit Aharon terecht. Vervolgens ging alles in een stroomversnelling en zaten we binnen 3 dagen aan de Weesperzijde in Amsterdam. Na uitgebreid onderzoek bleek het gelukkig geen nekhernia te zijn, wel was er een groot aantal wervels wat "rechtgezet moest worden". Bovendien bleek Willem artrose aan haar rechterelleboog te hebben (de verklaring voor het af en toe manken).
Na de behandeling kregen we het advies om veel maar kort met haar te wandelen en haar niet meer dan 3 keer per week te laten zwemmen. Ook moesten we elke dag 2 keer een voedingssupplement (Seraquin) geven. Veertien dagen later waren we opnieuw, maar nu voor controle, in Amsterdam. Het resultaat was verbluffend, alle wervels waren nog steeds netjes op hun plek en zelfs de artrose was niet erger geworden.
Opvallend was dat Willem veel vrolijker was geworden. Achteraf gezien heeft ze al heel lang pijn gehad wat van haar een enigszins droevige hond had gemaakt, ook was ze nogal eens prikkelbaar tegen andere honden. Ze krijgt nog steeds Seraquin, ze gaat met aanzienlijk meer plezier naar de trainingen en is eigenlijk nooit meer stram of mank!!!
Of het nu om een jachthond, een reddingshond, of een andere "werkhond" gaat, het is van groot belang dat een hond zonder pijn of andere ongemakken kan leven en evt. zijn "werk kan doen". In april volgend jaar gaan we weer voor controle.