Oktober 2009
Twee jaar geleden kreeg onze teckel Harrie een hernia die haast uit het niets leek te komen. Hij lag op de bank, gilde het ineens uit en was vanaf zijn middel verlamd. Door de ernst van zijn aandoening, zijn we niet direct naar onze eigen dierenarts gegaan maar meteen naar een gespecialiseerde kliniek. Maar ook hier wisten ze geen beter alternatief dan rust, pijnstillers en spierverslappers. Aangezien Harrie ook niet meer kon plassen en poepen, moest hij twee keer per dag terug naar de kliniek om zijn darmen leeg te drukken en met een katheter zijn blaas leeg te maken. Hij moest iedere keer in en uit de auto, een heel eind rijden en weer terug. Dat was veel te belastend, dus alsnog naar onze eigen dierenarts.
Omdat ik zelf in de gezondheidszorg zit, besloot ik in overleg met mijn dierenarts om Harrie zelf te helpen met leegmaken van darmen en blaas. Ondertussen waren er al een paar dagen voorbij, had hij al verschillende spuiten gehad, maar er was geen enkele verbetering. De beiden dierenartsen hadden er een zwaar hoofd in en er werd al gesproken over inslapen. Wij waren doodongelukkig.
Ik besloot toch maar eens contact op te nemen met de teckelclub, misschien dat zij een tip hadden. En daar kreeg ik het verhaal te horen over Drs. Aharon en de vele goede resultaten die bij haar geboekt waren. Ik heb direct contact opgenomen en kon dezelfde avond nog komen. De beide dierenartsen waren sceptisch maar inmiddels hebben ze ingezien dat er meer is dan reguliere geneeskunde.
Drs. Aharon vertelde meteen dat ze niet kon garanderen dat Harrie helemaal de oude zou worden, maar heeft zijn wervels rechtgezet. We kregen oefeningen mee, een loopbroek om hem te ondersteunen en strenge adviezen over wat er wel en niet mocht. We zijn direct actief met hem gaan oefenen, hebben ons strikt aan de rusttijden gehouden en hebben hem minder gevoerd om zijn gewicht op peil te houden.
Na een week gingen we terug voor controle en er was al verbetering. Na twee behandelingen liep hij weer en na enkele maanden was hij haast weer de oude Harrie. Zelfs Drs. Aharon had verwacht dat Harrie op het peil van 75-80% zou blijven, maar na een jaar kon hij alles weer. Als we even opzij kijken klimt hij de trap op en springt hij op en van de stoelen. Daardoor heeft hij pas geleden een kleine terugval gehad, maar na één behandeling is hij weer opnieuw de oude.
We zullen nog strenger op hem moeten letten en hem wat vaker in de bench moeten zetten als we even van huis zijn, om hem tegen zichzelf te beschermen. Tussendoor zijn we ook met onze, helaas inmiddels overleden,12 jaar oude Newfoundlander bij Drs. Aharon geweest. Na behandeling was zijn achterhand aanzienlijk beter en kon hij vlotter opstaan en gaan.
Als we niet zo eigenwijs waren geweest om verder te zoeken naar alternatieven of langer gewacht hadden, was Harrie er misschien niet meer geweest of er veel slechter uitgekomen.
Wij zijn Drs. Aharon en haar lieve assistentes erg dankbaar en Harrie weet dat hij geluk heeft gehad. Er is geen enkele andere dierenarts waar hij zo blij en spontaan tegenop springt. Ook zijn we de Teckelclub zeer erkentelijk voor de gouden tip. Wij vertellen alle teckelvrienden en mensen met honden met botproblemen over onze ervaringen, zodat ook zij hun hond en zichzelf pijn, verdriet en geld kunnen besparen.