januari 2006
Julius geboren op 28 december 2004 - ingeslapen augustus 2005
Dit had de tekst kunnen zijn die ik had moeten gebruiken als het onderstaande zich niet had voorgedaan.
Julius is in december 2004 geboren. Bij zijn geboorte is het niet helemaal gegaan zoals het moest. Moederhond had te weinig ontsluiting, terwijl de geboorte zich inzette toen de fokster (Siets Christan) ter bescherming van de moeder toch het eerste hondje (Julius) heeft gehaald. Had ze dit niet gedaan dan had ze hoogstwaarschijnlijk de moeder en de pups verloren. Eind februari zijn we Julius wezen halen, nadat we enige keren bij de fokster op bezoek waren geweest (een Leonberger krijg je niet zomaar van haar mee, daar moet je wel wat voor doen).
In mei hebben we een puppy training gevolgd met goede afloop, dus een certificaat gekregen. Na een kleine vakantie voor Julius zijn we doorgegaan met de basistraining. Na een paar dagen kreeg Julius last van zijn voorpootje, maar dat kwam doordat hij zich verstapt had. Dat genas vrij spoedig en we dachten dat Julius weer de oude was.
Tijdens de training kreeg Julius last van zijn rechterknie door een klein incidentje, maar dat kan altijd gebeuren. Toen dat toch niet helemaal over ging, gingen we toch maar even naar onze dierenarts voor de zekerheid, hij kreeg pijnstillers. Na twee weken was het nog niet echt over. Steeds als we dachten dat het over was liep Julius wat vreemd met zijn achterkant, net of hij zijn achterkant mee moest nemen. Voor de zekerheid hebben we in overleg met onze dierenarts (dhr. v. Zweden) een afspraak gemaakt in de dierenkliniek Kenaupark in Haarlem, waar hij ons naartoe verwees.
’s Morgens de hond gebracht en later op de dag hem weer opgehaald. Het was of op dat moment de grond onder onze voeten wegzakte toen we hoorden wat er met Julius aan de hand was.
De foto’s wezen uit dat Julius heupen niet goed stonden en dat dit alleen kon worden verholpen door een operatie aan beide heupen (tijdsduur van de revalidatie na de operatie minimaal twee keer drie maanden) maar dat was nog niet alles. Er waren oneffenheden geconstateerd bij zijn ellebogen, wat inhield dat als hij aan zijn heupen was geholpen dat dan zijn ellebogen aan de beurt waren.
Om met de woorden van de kliniek in Haarlem te spreken in één woord dramatisch. Het was van dien aard dat de kliniek zelf geen beslissing wilde nemen en de foto’s heeft doorgestuurd naar Amsterdam (Diergeneeskundig Orthopedisch Centrum Amsterdam, DOCA) en men daar heeft gekeken wat er aan te doen was.
Na een week hebben we de kliniek in Haarlem gebeld, aangezien we zelf de foto’s wilden hebben. Ook had Amsterdam (DOCA) reeds contact gehad met de dierenkliniek Kenaupark in Haarlem en wilde men de hond eerst zien voordat men een uitspraak wilde doen, wat ook logisch is als je de foto’s ziet. Haarlem vroeg of we al een besluit hadden genomen. Dat hadden we niet, want we hadden wel meer een hond gehad, maar nog nooit een Leonberger en dus wilden we eerst meer informatie van anderen.
We hebben de foto’s meegenomen naar onze dierenarts en die vroeg na het bekijken van de foto’s of we dit Julius wel wilden aandoen. Het is nogal wat, wat de hond te verduren zou krijgen. De andere optie was om Julius te laten inslapen. Als je bedenkt dat je een hond van een half jaar waar je aan gehecht bent dan moet laten inslapen, dan gaat er toch wel iets door je heen. We hebben toen geen besluit genomen, maar geprobeerd informatie in te winnen via de club en via internet.
Aangezien we een goede band met de fokster hebben en deze ook van het begin af aan heeft geïnformeerd over de toestand van Julius en zij erg betrokken was met wat er gebeurde (een dag voordat ze naar het ziekenhuis moest is ze nog uit Vriescheloo naar Abbenes gekomen om de hond te zien) wilden we ook van haar weten wat we nu verder moesten doen. Siets heeft in samenspraak met dr. Hans Lieven (tevens dierenarts ter land en de eigenaar van de reu) het volgende plan opgesteld.
Dr. Hans Lieven kende mevrouw dr. Aharon (zij is dierenarts Orthomanuele diergeneeskunde, www.kreupeldier.nl) en op aanraden van dr. Lieven hebben we contact gezocht met mevrouw Aharon en een afspraak gemaakt. Op het moment dat we daar kwamen leek het wel of de zon weer een beetje ging schijnen. Ze heeft de hond bekeken en betast en de foto’s bekeken en zij zei dat als zij er niks in zag ze er niet aan begon. Ze heeft Julius zijn heupen weer in de goede stand geplaatst en ook zijn rugwervels rechtgezet, want ook die hadden het zwaar te verduren gehad. En hij kreeg loopadvies.
Na zes weken zijn we naar dr. Ottenschot, Specialist Chirurgie der Gezelschapsdieren, in Utrecht verwezen voor foto’s en onderzoek. Ondertussen kon je al zien dat Julius opknapte. Op de foto’s kon je het verschil zien van voor en na de Orthomanuele behandeling van mevrouw Aharon en wij konden zien dat hij ook beter liep. Eind oktober 2005 zijn we weer naar dr. Ottenschot in Utrecht voor foto’s geweest, ditmaal van de heupen, de ellebogen en de schouders. De problemen met de schouders en de ellebogen waren verdwenen. Deze kwamen grotendeels voort uit de snelle groei die Julius doormaakte. De heupen is iets moeilijker, maar de linkerheup ziet er goed uit, de rechter is iets minder, hij heeft iets artrose aan de rechterheup.
Ondertussen zijn we op 22 december ’05 weer bij mevrouw Aharon geweest voor de Orthomanuele controle (zoals we al meer hadden gedaan tussen de bezoeken door in de kliniek in Utrecht). De toestand van Julius is nu dat hij weer heel mooi loopt en dat hij zoals hij nu is heel oud kan worden, al zal hij nooit een hond worden waar je alles maar mee kan doen. Maar wij vinden hem geweldig, ondanks alles is het een hele vriendelijke vrolijke hond. Je zal toch altijd rekening moeten houden dat hij kwetsbaar is, maar het is maar net wat je van hem verwacht.
Toch zijn we blij dat we niet meteen zijn ingegaan op het advies om te gaan opereren of dat als we dit Julius niet wilden aan doen hadden laten inslapen.
We zijn Siets en Hans en mevrouw Aharon dan ook zeer erkentelijk dat ze ons geholpen hebben met Julius en we raden een ieder aan, kijk ook eens op www.kreupeldier.nl als je denkt dat je niets meer voor de hond kan doen. Willen jullie meer weten dan kun je ook contact met ons opnemen.
Hilly en Nico Bosma en Julius
Hoofdweg 1812
2157 ND Abbenes
17 september 2006:
Vervolg verslag van Julius
familie Bosma
maart 2007
Zoals jullie hebben kunnen lezen hebben we nogal wat mee gemaakt met Julius. Nadat hij door Dr.Aharon is behandeld en we weer een hond hebben die bijna helemaal is genezen kunnen we nu wel zeggen dat we heel blij zijn dat we toen contact met haar hebben gezocht.
Julius is nu goed twee jaar en we zijn in maart 2007 bij haar geweest voor controle. Op zich is dit niet eens nodig, maar wij vinden het belangrijk dat Julius elk half jaar door haar wordt onderzocht. Op het eerste gezicht lijkt het altijd goed met Julius te gaan maar wij, als bezorgde eigenaren van Julius, zijn altijd bezorgd of er niet iets is. Julius is een erg vrolijke hond en nog erg beweeglijk, tenslotte is het nog een jonge hond die graag alles wil onderzoeken en vergeet dan even dat hij toch een heel klein beetje op zich zelf moet passen en dus springt en rent hij dat het een lieve lust is. Dus zijn wij wel eens ongerust of het niet te erg is wat hij doet. Misschien zijn we wel eens te ongerust, maar daar ben je tenslotte toch het baasje voor. En dus is het voor onze eigen gemoedsrust wel eens goed dat er door iemand anders naar wordt gekeken. Dat geeft ons een goed gevoel dat we het goed doe
Zo ook nu weer nu we weer bij Dr Aharon zijn geweest. Ze was heel tevreden over hoe Julius loopt en vindt dat hij het fantastisch doet. Daarnaast hebben we nu ook nog een pup gekregen (een half zusje) en dus heeft Julius heel veel te doen nu er een kleine rakker bij is gekomen en willen we niet dat hij zich te veel uitslooft en zich zou forceren en weer problemen zou krijgen. Maar volgens Dr.Aharon zal dit waarschijnlijk niet gebeuren aangezien hij nu goed gespierd is. Hopelijk mogen we nog veel van Julius genieten en kunnen we over heel veel jaren zeggen “wat hebben wij toch een hele mooie gezonde hond”. We zijn blij met Julius en hoe het met hem gaat.
Januari 2009
Zoals jullie hebben kunnen lezen in de voorgaande verslagen over Julius hier het vervolg.
Het is nu drie en een half jaar geleden dat ik met Julius bij Aharon kwam en dat we niet wisten of we hem moesten laten opereren of laten inslapen.
Zoals jullie hebben kunnen lezen is geen van de twee gebeurd maar heeft Dr Aharon Julius Orthomanueel behandeld en is hij nu vier jaar oud en voor 99 % genezen.
Als je het niet weet dan kun je niet zien dat dit gespeeld heeft.
We zijn in Sept. van het afgelopen jaar (2008) drie weken in Noorwegen geweest met de honden en hebben daar met ze gelopen in de bergen en de bossen en zijn naar het strand geweest
De reis er naar toe duurde al vier dagen die de honden voor de meeste tijd in de auto hebben doorgebracht, dat zelfde geldt voor de terugreis die we in drie dagen hebben gedaan.
De honden hebben van alles gedaan wat eigenlijk niet mogelijk was gezien de heupen van Julius, maar ze hebben zich goed gehouden. Nu donderdag 18 dec. zijn we naar Aharon geweest voor een consult voor beide honden, dit om dat we vonden dat ze niet helemaal tof liepen. En om dat het met het natte weer nog wel eens gebeurt dat de honden uitglijden als ze aan het spelen zijn en we vonden dat Maruscha s.morgens weinig trek had.
Achteraf viel het allemaal wel mee, wel moesten er wat wervels in de rug een duwtje hebben en hebben we afgesproken voor over een half jaar weer even langs te gaan zo dat we toch de boel een beetje in de gaten houden
Frappant is wel dat maruscha een dag later weer met graagte naar haar eten toe kwam, dus bleek maar weer eens dat je vaak aan een Leonberger kunt zien of er iets is.
Nu drie en een half jaar later kunnen we wel zeggen dat we geluk hebben gehad dat we het adres van Dr Aharon gekregen hebben want dat heeft veel voor de beide honden betekend.
Voor Maruscha was het niet zo nodig maar toch is het wel prettig als er zo nu en dan naar word gekeken vooral nu blijkt dat het feit dat ze geen trek had toch een oorzaak had.
En Voor Julius is het gewoon een geluk geweest , ander hadden we die niet meer gehad want een operatie zagen we niet zitten gezien de tijdsduur die er nodig was om weer goed te worden met de kans dat het daarna ook niet zeker was dat hij dan geen pijn zou hebben als gevolg van de operatie.
Groetjes van familie Bosma en Julius en Maruscha