augustus 2006
Sennah is in december 2005 bij ons komen wonen. Ze was toen bijna 2 ½ jaar. Toen we haar zagen wisten we het gelijk, Sennah zou bij ons een nieuwe kans krijgen. De vorige eigenaar en ook de fokker van Sennah wilde haar laten inslapen vanwege haar gedrag. Maar wat mankeerde Sennah nou echt? Toen ze bij ons kwam zat ze onder de stressverlagende medicijnen, maar het was nog een zeer bange hond die overal voor wegkroop. Door haar angst viel ze ons ook aan als wij iets van haar verlangde, bijvoorbeeld gaan wandelen. Verder was ze erg bang van de lichten die in de kamer schenen als er een auto voorbij kwam en kon ze minuten lang naar steeds dezelfde plekken op de muur staren. Helemaal versteend was ze dan. Het liefst lag ze alleen in de badkamer waar ze hele dagen lag te slapen. Als ze niet sliep liep ze heel zenuwachtig door het huis te rennen. Er moest dus nog een hoop gebeuren. We zijn vrij snel gestopt met de medicijnen, maar dat maakte geen verschil. Wel vertrouwde ze ons meer, de agressie naar ons verdween en ze werd iets rustiger maar verder weinig vooruitgang. Wat ons opviel was dat ze moeilijker ging lopen, vooral traplopen. Bij het commando af ging ze gelijk op haar zij liggen en zakte ze niet eerst door haar poten. Haar ogen stonden ook vaak verdrietig en hulpeloos.
Waar we met onze andere honden behendigheid volgen gaven ze ons het advies om met Sennah naar Orthomanueel dierenarts mevrouw Aharon te gaan. Eerst op de website gekeken om vervolgens gelijk een afspraak te maken. Sennah moest eerst gewoon een stukje lopen. Daarna werd ze lichamelijk onderzocht. Wat er allemaal aan Sennah mankeerde was niet niks en ik schrok er nogal van. Elleboog en knieën overbelast, het bekken stond scheef, verschillende ruggenwervels stonden niet goed, nekwervels stonden niet goed en in haar heup zat wat speling en de linker voorste kruisband was wat overrekt. Sennah had hoogstwaarschijnlijk ook pijn. Mijn droom om met Sennah ook behendigheid te gaan doen zag ik als een zeepbel kapot klappen, maar het zou allemaal goed komen en over een tijdje kon ze gewoon sporten.
Sennah haar hele lichaam werd wervel voor wervel weer helemaal recht gezet. Wat mij opviel was dat de Orthomanuele behandeling soms best vervelend/pijnlijk voor haar was, maar Sennah ging uit zichzelf gelijk weer terug naar mevrouw Aharon. Voor mij een teken dat ze gelijk minder pijn kreeg, ze zelf voelde dat het hielp en er zelf vertrouwen in had. Hierdoor kreeg ik dit ook. Na de eerste behandeling ging ik al met een andere hond naar huis. Meer ontspannen leek het wel, ook minder hulpeloos keek ze me onderweg naar huis in de autospiegel aan. De tranen schoten in mijn ogen, wat als ze niet bij ons was komen wonen en wat als we niet bij mevrouw Aharon terecht waren gekomen….. nee, niet aan denken, ik moest me nog een uur concentreren op het verkeer.
Verder kreeg Sennah ook een andere halsband mee, een soort tuigje waardoor de druk op haar nek minder werd. Want haar nek had waarschijnlijk in het verleden toch flinke klappen te verduren gehad. Daarnaast nog medicijnen voor de spierpijn (dit kan optreden na de behandeling) en het bewegingsapparaat.
Sennah is daarna nog twee keer terug geweest voor controle en is nu zover dat ze kan gaan sporten. Qua gedrag is het een totaal andere hond geworden. Ze is vrolijk, opgewekt, is niet angstig meer en staart niet meer naar de muur. Is alert, slaapt een stuk minder en kruipt niet meer weg voor alledaagse dingen.
We gaan over een half jaar weer terug voor controle, kijken hoe het lichaam zich houdt nu Sennah gaat sporten. De andere honden krijgen dan gelijk een sportkeuring.
Onvoorstelbaar dat een verkeerde stand van wervels zo’n grote invloed kunnen hebben op het totale welzijn van een hond. En geweldig dat we in contact zijn gekomen met mevrouw Aharon en wat zij heeft weten te bereiken.
Poot van Sennah en groeten van mevrouw Maasdam.