november 2011
Djura is een Duitse Herder van 11,5 jaar oud. Zij was altijd gewend veel te bewegen, ging zeker 4 keer per dag een wandeling maken van ¾ tot 1 uur. De laatste twee jaar wilde zij niet meer naast de fiets lopen of mee met hardlopen, maar dat is ook te wijten aan haar leeftijd.
Dit voorjaar viel het ons op dat zij steeds meer achter ons aan begon te sjokken en soms niet meer vooruit te branden was. Ook keek zij niet meer vrolijk en ondeugend uit haar ogen, terwijl zij niet ziek was, doch duidelijk niet lekker in haar vel stak.
Op een gegeven moment was het zo erg dat ze over een blokje rond, waar zij anders zeker geen genoegen mee zou nemen, 20 minuten deed en dan thuis gekomen moe op haar kleedje ging liggen. Ook viel het ons op dat zij kennelijk pijn had wanneer zij in haar bench, die zij als vaste slaapplaats gewend was te gebruiken niet meer keerde, zij ging er vooruit in, bleef even staan om vervolgens er weer achteruit uit te lopen.
Er voor onszelf van overtuigd dat er niets was gebeurd waardoor deze klachten konden ontstaan en al enige jaren ervaring met Dorit Aharon, waar Djura al sinds haar derde levensjaar regelmatig even komt om haar ruggenwervels recht te zetten, besloten we net voor de vakantie in augustus 2011 een afspraak te maken.
Nadat zij Djura had zien lopen dacht zij gelijk aan degeneratieve myelopathie, een soort MS bij honden. Dat houdt in dat de spierkracht gaat afnemen waardoor zij vermoedelijk verlamd gaat worden.
Dorit heeft vervolgens de scheefstaande ruggenwervels door middel van Orthomanuele therapie weer op zijn plaats gezet en raadde mij aan om te proberen het leven van Djura met voedingssupplementen weer enigszins leuk te maken.
Geschrokken van de gestelde diagnose ben ik thuis gekomen gelijk op zoek gegaan naar de voorgestelde supplementen te weten visolie (dit had ik gelijk al bij Dorit gekocht), L- Carnitine-250 en Teunisbloemolie. De eerste paar dagen na het bezoek aan Dorit vertoonde Djura duidelijk spierpijnklachten, doch deze verdwenen snel.
Na het begin van het toedienen van de voedingssupplementen ging Djura zienderogen weer vrolijker worden. Anderhalve week later gingen we voor een midweek op vakantie naar Zeeland. Daar aangekomen veranderde Djura op slag en gedroeg zich als een hond van 2,5 in plaats van 11,5. Wel letten we goed op.
Wanneer wij zagen dat zij moe was lieten we haar thuis. Dit is in die midweek slechts op een dag gebeurd. Verder maakte Djura kuilen in het zand, rende achter ballen aan, zwom en was als vanouds niet van het strand af te krijgen… Ook draaide zij de weken daarop haar “poten” niet om voor behoorlijke boswandelingen van 2,5 uur, terwijl Dorit mij had aangeraden haar slechts 20 minuten te laten lopen, doch daar had Djura duidelijk geen genoeg aan.
In oktober ben ik met Djura weer op controle geweest en ook Dorit stond versteld van haar “herstel”. Wij weten drommels goed dat het een ziekte betreft met een progressief beeld, maar kijken wat dat betreft niet ver in de toekomst. Djura is tenslotte een oude hond, die een goed en leuk leven heeft en dat hopen we nog lang zo te houden.