Vervolg ervaringen Joep vanaf 1 juni 2011:
1 juni 2011:
Na aanvankelijk “genezen” te zijn, krijgt onze teckel Joep ineens weer klachten. Deze keer nog erger als in september 2010. Ze kon niet meer op zijn achterpoten staan en had ontzettend veel pijn. We belden weer naar mevrouw Aharon en konden gelukkig direct terecht. Hier werden pijnstillers voorgeschreven en absolute benchrust.
Onze hond had zoveel pijn dat hij echte jankte als we hem al oppakte. Door hem op de juiste manier vast te pakken, arm tussen zijn achterpoten door en onder zijn buik vast houden, konden we hem enkele keren per dag zijn behoefte laten doen. Ook al waren we op dat moment op de camping, Joep had er volledig vrede mee dat hij de hele dag in zijn bench moest verblijven. Hij reageerde niet eens op honden die langs liepen! Alsof hij zelf voelde dat hij zijn krachten moest sparen! Over slimme teckels gesproken…
De pijnstillers en de benchrust deden hun werk want op 15 juni kon hij al weer op zijn achterpoten staan.
Onze vreugde was echter van korte duur. Op vrijdag 24 juni maakt Joep ineens een enorme terugslag. Piept de hele dag van de pijn. Kan niet meer op zijn achterpoten staan en moet zijn plas laten lopen omdat staan niet meer lukt.
Juist op dit moment is onze steun en toeverlaat mevrouw Aharon met vakantie.
Wat nu??? We zijn drie keer naar onze eigen dierenartsenpraktijk gegaan. Daar werden nog eens foto’s gemaakt om de hernia in beeld te brengen. Pijnstilling werd voorgeschreven. Binnen drie dagen hadden we in onze grote dierenartsenpraktijk te maken met drie verschillende dierenartsen. Iedereen had een ander advies.
Nummer 3 bekeek de foto’s en vond dat we ernstig moesten overwegen om een hernia operatie te laten doen. Wel was in laten slapen misschien wel beter want: “ja, hij is toch al 10 jaar oud! Ook een operatie is geen garantie voor herstel!” “U denkt er nog maar eens goed over na!” Na deze laatste mededeling was onze hele gezin in tranen.
Wat moesten we nu? Onze hond had geen leven meer, de hele dag piepend in zijn bench en niet eens meer zelf zijn behoefte kunnen doen!!! Ondanks het feit dat mijn zoon dat weekend jarig was hebben we geen feest gevierd. Het hele gezin was in diepe rouw gedompeld en huilden om de beurt bij zijn bench. Ik ben heel praktisch gaan zoeken naar oplossingen om onze hond in te laten slapen en om te laten cremeren. Na lang zoeken hadden we in omgeving Utrecht eindelijk een dierenarts bereid gevonden om onze Joep in te laten slapen….. Alles was al geregeld. Een laatste knuffel en kusje voor onze grote vriend…
Plotseling belde echter Dr. Aharon vanuit haar vakantieadres om te vragen hoe het met Joep ging. Zij adviseerde dringend om Joep het weekend door te krijgen en dan direct op 28 juni te komen. “Laat mij a.u.b. nog een keer kijken naar Joep!” zei ze. Dit hebben we gedaan en we kwamen met het hele gezin met lood in de schoenen de wachtkamer in.
Ze aaide Joep, keek hem aan en tilde hem op de behandeltafel. “Wat willen jouw baasjes met jou gaan doen?“ zei ze tegen Joep. “Onze assistente gaat nu bellen dat je niet in gaat slapen hoor!” We keken haar allemaal verbijsterd aan. Waar had mevrouw Aharon het over? Ze heeft Joep behandeld en ons uitgelegd dat we de medische wetenschap en ons gevoel uit elkaar moesten houden. Joep was wel heel zielig maar hij was echt nog te redden en daar moesten we vertrouwen in hebben…… Ook al was hij 10 jaar… We kregen uitleg van de assistente hoe Joep met broekje aan moest gaan lopen. Ook zwemmen was een goede therapie…
We hebben hem weer benchrust gegeven, veel in het water laten bewegen en volgens aanwijzing met broekje aan zijn behoefte laten doen. Joep kreeg veel bekijks in de buurt terwijl hij met zijn broekje aan liep. Maar het wonder geschiedde… op 11 juli hebben we een springlevende hond die weer vrolijk en blij is. Op 9 augustus hebben we zelfs gebeld vanaf ons vakantie adres en zat Joep weer vrolijk achterop de fiets in zijn mandje!!!
15 oktober zijn we nog voor controle geweest en Joep maakt weer wandelingen van drie kwartier. Zelf last hij dan drie pauzes in en weet precies wat hij zelf aankan. Dr. Aharon heeft ons gezegd dat het “schommelend lopen” wat hij met zijn achterlijf doet, zou kunnen blijven of minder worden..
We zijn heel erg blij dat we het advies van mevrouw Aharon hebben opgevolgd en Joep niet in hebben laten slapen. We zijn vertrokken bij onze grote dierenartsenpraktijk nadat ik een gesprekje heb gehad met dierenarts nummer 3 die Joep toch maar in wilde laten slapen… Mijn verhaal over mevrouw Aharon geloofde hij niet erg. Joep had ik nota bene bij me en hij kon zien dat hij weer kon lopen. “Mevrouw, u gelooft maar wat u wilt, uw teckel heeft nog steeds een hernia!” Dit was voor ons de druppel en we zijn nu bij een kleine maar zeer betrokken dierenarts die zelf ook vier teckels heeft gehad en vertrouwen heeft in mevrouw Aharon.
“Denkt u maar rustig in jaren die u er nog bij krijgt samen met uw hond!” Dat wilden we horen….. dus we blijven bij deze dierenarts en wij kunnen mevrouw Aharon aan iedereen aanraden! Dankzij haar hebben we weer een vrolijke teckel vol met streken. Nogmaals bedankt namens ons hele gezin!!!
Hier zie je Joep tijdens onze boswandeling die we nu weer maken…..
september 2010
Even een reactie op het laatste clubblad: “De Dashond” van augustus:
Daisy vertelt haar verhaal over de teckel Bas die onlangs overleden is aan een hernia. Ondanks een operatie is hij toch overleden. Ook Wendela heeft het in haar stukje over hernia’s bij teckels. Zij geeft aan dat een operatie niet altijd helpt en dat er ook andere behandelmethoden zijn.
Ook onze teckel Joep van 9 jaar oud kreeg vorig jaar te horen dat hij beginnende hernia had. Na een half jaar ging het steeds slechter met hem. Na wat zoekwerk op internet las ik dat hij alle klassieke verschijnselen had van hernia: ‘op eieren lopen, niet meer willen wandelen, tijdens het wandelen gaan liggen.”
Heb direct de dierenarts verzocht röntgenfoto’s te laten maken. De uitslag van de dierenarts was vernietigend! Hernia op 3 plaatsen en ook in de nek. Opereren wilde hij niet aan en wilde wel pijnstilling geven. Hij vertelde dat er wel andere methoden waren zoals acupunctuur en fysiotherapie maar dat hij niet wist hoe onze hond hierop zou reageren.
Daar zaten we dan een met onze teckel. Wat moesten we nu met onze grote vriend? Al moest de onderste steen naar boven we zochten net zo lang tot we een oplossing hadden. Hernia hulplijn gebeld van de teckelclub. Hier werd ik verwezen naar een Orthomanuele dierenarts Aharon in Noorden. De enige in heel Nederland! Ik heb direct gebeld in de situatie uitgelegd. De assistente vertelde me dat ik twee dagen later kon komen met de foto’s die de dierenarts had gemaakt.
Samen met mijn man toog ik samen met onze teckel Joep naar Noorden. Daar aangekomen maakte we kennis met de vrouwelijke dierenarts Aharon. Ze is duidelijk gek op honden. Onze teckel was direct op zijn gemak. Eerst moest hij buiten een stukje lopen. Ze keek hoe hij liep en zag dat zijn pootjes achter doorzakte. Binnengekomen moest hij op de onderzoekstafel getild worden. Terwijl ze hem aaide en geruststellend toesprak moesten mijn man en ik hem samen vasthouden. Ze voelde aan zijn rug en wees precies de plaatsen aan waar de hernia zat. We mochten ook voelen. En inderdaad je voelde dat er enkele kuiltjes zaten. Ze heeft de foto’s ook nog bekeken. Dit bevestigde alleen maar wat ze zelf ook al had geconstateerd. ?Ze heeft aan zijn rug met twee handen zachtjes geduwd. Ze ging alles weer op zijn plaats zetten vertelde ze. Onze hond vond alle aandacht alleen maar prachtig!
Ze stuurde ons naar huis met het advies om hem in de bench te houden de hele dag en volledige rust te geven. De bel moest er uitgetrokken worden om onrust bij onze teckel te voorkomen. Hij mocht alleen uit de bench getild worden om zijn behoefte te doen. Arm onder zijn buik en buiten neerzetten, behoefte doen en weer terug in de kooi. Eten en drinken had hij in zijn bench. Dit moest hij twee weken volhouden. Ook kreeg hij korrels Canoflex, die over zijn brokken gegeven moesten worden. Onze teckel leek te begrijpen dat dit het allerbeste voor hem was. Ons gezin vond het nog moeilijker als Joep. Geen hond meer die rond loopt, kwispelt, speelt en die je lekker kunt knuffelen.
De laatste week heeft onze zoon zelfs een nacht bij de hond geslapen met een bench die open was. Joep kwam er echter niet uit. Na twee weken weer terug naar de dierenarts. Hier werd direct een verbetering vastgesteld. Hij mocht weer uit de bench en weer rustig aan de afstanden van het wandelen opbouwen.
De korrels Canoflex zijn we blijven gebruiken omdat dit zijn rug sterker maakt. Na twee maanden zijn we nog een keer terug geweest voor controle en onze hond is volledig genezen.?Over een half jaar kunnen we nog terugkomen voor een laatste controle. We raden alle teckelliefhebbers deze dierenarts echt aan!
Onze hond rent weer, loopt weer in het bos en is weer vrolijk. Geen pijnklachten meer. We zijn dan ook blij dat hij niet is geopereerd!