november 2003
Op 13 juni jongstleden, op de dag voor onze vakantie, wil onze kortharige teckel Snuffel, van drie jaar oud, niet wandelen. Dat is vreemd want hij is altijd te porren voor een rondje in het bos. Wanneer mijn man of ik zijn buik aanraken geeft hij zachte piepjes van pijn. Een bezoek aan de dierenarts levert het vermoeden van een beginnende hernia op, we krijgen een pijnstiller mee en het advies met Snuffel rustig aan te doen.
De volgende dag lijkt hij iets beter, de pijnstiller werkt blijkbaar. Toch lijkt hij zich op alle fronten in te houden. ‘s Avonds trekt Snuffel, even aan het oog ontsnapt, een spurt achter een voorbijgaande fietser aan en breekt hij plotseling in een huiveringwekkend gegil uit dat door merg en been gaat. In drie stappen ben ik bij hem en tref hem in de bosjes tollend om zijn as, ik zie zijn oogwit, zo angstig is hij. Wanneer ik hem oppak zie ik dat hij zijn ontlasting heeft laten lopen. Hij ademt zwaar, houdt zichzelf totaal stijf en verkrampt met gestrekte nek kijkt ons strak aan. Soms huilt hij hard; de pijn lijkt verschrikkelijk.
Bij de dierenarts aangekomen wordt hij onder narcose gebracht om foto’s te laten maken, waaruit de vermoedelijke diagnose, een hernia, wordt gesteld. Hij krijgt intraveneus een Prednison injectie en wij het advies om hem totaal te immobiliseren. De dierenarts adviseert ons om Snuffel niet te laten opereren, de effecten van de prednison evenaren nagenoeg die van een operatie; bovendien zou een chirurgisch ingrijpen vaak extra risico met zich meebrengen op een laesie.
De volgende dag is de dierenarts erg somber gestemd over de genezing van Snuffel. Hij had gehoopt dat de prednison het leed verholpen zou hebben, maar Snuffel bleef de volgende dag aan zijn achterhand verlamd, was incontinent en had pijnaanvallen waarbij hij het uitgilde van de pijn. Wij werden ook steeds somberder over de prognose; wanneer we bij Snuffel in de buurt waren probeerden we vrolijk en opgewekt te zijn, maar daarbuiten waren we wanhopig. Snuffel wilde niet eten, nauwelijks drinken, ligt stil, verschrikt voor zich uit te kijken. Hij kan zijn ontlasting niet controleren en wanneer hij uiteindelijk in zijn mand plast lijkt hij zeer teneergeslagen. De nachten zijn onrustig, hij lijkt veel pijn te hebben; wij zijn dan ten einde raad. Met mijn eigen yoga ervaring probeer ik hem te laten ontspannen. Hij zoekt steeds onze nabijheid, maar de dierenarts zei dat hij in zijn mand moest blijven, dus we liggen beurtelings op een matras naast hem.
De dierenarts adviseerde ons de derde dag om snel een beslissing te nemen of we Snuffel in zouden laten slapen; hoe langer we hiermee zouden wachten hoe meer we gewend zouden zijn aan de verlamming. De beslissing zou dan steeds moeilijker te nemen zijn, omdat we steeds minder zouden gaan voelen hoe erg het met hem gesteld was. Zijn advies was eerlijk; hij zei, dat hij uitbehandeld was, dat hij van alternatieve behandelingen geen verstand had en dat hij ons daarbij niet kon helpen.
De angst sloeg me om het hart, maar mijn man hield de moed er in. Wij hadden namelijk inmiddels al besloten Snuffel op een andere manier te helpen genezen. Ik had oude exemplaren van de Dashond opgezocht, omdat ik me vaag een artikel van Marjolein Velleman herinnerde over een behandeling bij hernia. Via de voorzitter kreeg ik haar telefoonnummer. In het telefoongesprek met mw. Velleman ging het licht weer een beetje aan en ontstond er een sprankje hoop. Zij gaf waardevolle adviezen over de bejegening van Snuffel en vertelde me over een succesvolle therapie, de orthomanuele diergeneeskunde van dierenarts Dorit Aharon, gebaseerd op de Sickense methode voor mensen, welke zij heeft aangepast voor honden.
Zij was helaas op vakantie in het buitenland, maar we konden op haar eerste dag na haar vakantie, 10 dagen na het uitbreken van de verlamming bij haar terecht. Mw. Velleman adviseerde ons in tussentijd met acupunctuur bij Gerda van Gemert, dierenarts en acupuncturist, te starten. Een vriend adviseerde ons Nelleke Deen, dierenfysiotherapeut. Na een paar telefoontjes maakten beiden hun agenda vrij en kon de “alternatieve” behandeling beginnen.
Bij Gerda van Gemert werd Snuffel rustig van haar lieve behandeling en ook de acupunctuur leek weldadig voor hem. Hij vertrouwde haar volkomen en liet zich de behandeling ontspannen welgevallen. Van Nelleke Deen leerde ik tractie-oefeningen om de rug te rechten, de ruggengraat te prikkelen en de spieren en gewrichten in de achterhand soepel te houden. Ook leerde ze me een massage-techniek waarbij het voorlichaam goed in contact blijft met de achterhand. Haar therapie deed weldadig aan, Snuffel lag er behaaglijk bij, zuchtte steeds diep en zijn spieren voelden ontspannen aan. Net alsof hij begreep dat deze therapeuten hem beter gingen maken.
Deze hondenfluisteraars gaven niet alleen praktische aanwijzingen om met Snuffel om te gaan en het genezingsproces zijn werk te laten doen, maar gaven ons hoop, moed en vertrouwen dat het goed zou komen met Snuffel. Niet alleen Snuffel, maar wij ook kwamen tot rust bij deze bezoeken. Een voorbeeld daarvan: bij de tweede acupunctuur afspraak bij Gerda van Gemert sprak ik de vrees uit dat ik Snuffel nooit meer in het bos zou zien scharrelen. Zij zei toen :”Maar dat is nu precies het beeld dat je je voor ogen moet houden, steeds wanneer je met hem bezig bent, denk je daar aan, dat is waar we naar op weg zijn.”
Vier, vijf keer daags deed ik massage en tractie-oefeningen, vier keer daags gingen we om de beurt met Snuffel in een oude kinderwagen, die onze hulpvaardige buurvrouw en vriendin voor ons op de kop had getikt, naar buiten. Het was zeer intensief en zwaar, maar Snuffel leek zich na de derde dag toen de pijn geweken was in zijn lot te schikken, was alert en begroette zijn terriervriendinnen Saar en Cathy, die elke dag op bezoek kwamen, kwispelstaartend vanuit zijn liggende positie, waarna ze na veel likjes om zijn snuit rustig naast hem kwamen liggen.
Tot onze grote vreugde is Snuffel al na drie dagen continent. Hij zet het dan ook op een voorzichtig gescharrel in de tuin, groef oude botten op, waarbij hij zijn achterlichaam achter zich aansleepte. Want hij liep niet en maakte ook geen aanstalten op zijn achterpoten te gaan staan. Het begon tot ons door te dringen hoe ernstig de situatie was en dat de mogelijkheid bestond dat onze kleine jongen verlamd zou blijven. Sommige vrienden suggereerden om een karretje te laten maken.
Maar op de achtste dag doet Snuffel een poging op zijn achterbenen te staan, heel wankel en wiebelig maar hij staat even! Iedereen juicht.
Het bezoek aan Dorit Aharon was heel spannend, wat zou zij gaan zeggen ? Het was de tiende dag en Snuffel sleept met zijn achterbenen achter zich aan. Met zijn linkerachterpoot zet hij zich een beetje af. Deze kordate, doortastende dierenarts werkt met haar hart en ziel en toonde zich zo betrokken en professioneel, dat ik op die dag weer ging geloven dat Snuffel beter zou kunnen worden. Ze was wel erg bezorgd, vertelde dat de verlamming ernstig was en dat het een langdurig genezingsproces zou worden. Diezelfde dag corrigeerde ze Snuffels wervelkolom volgens de Sickense methode. Vervolgens zette zij een behandellijn uit, Snuffel moest vier weken volledige rust hebben. Daarnaast kregen wij fysiotherapeutische oefeningen mee voor hem en het advies hem een vitamine B kuur te geven. Bovendien moest Snuffel op dieet, want hij was te dik.
Onze buurvrouw zorgde voor een kinderbox, waar Snuffel in kon liggen.
Een moeilijke tijd brak aan, want de rustkuur was zeer tegen de zin van Snuffel. Hij wilde niet rusten en leek wel tevreden met zijn gescharrel op twee voorpoten. Het was moeilijk om streng te zijn tegen dit lieve hondje dat zo moedig en flink zijn handicap doorstond.
Na 16 dagen stond Snuffel bij het uitlaten voor het eerst weer op vier poten! Weliswaar als een dronken zeeman met een hoge kattenrug en na enkele stapjes zakte hij weer door zijn achterhand, maar toch, de genezing was ingezet. Hij genoot zelf enorm, liep wild kwispelstaartend en wilde elke dag meer. De rustkuur hielden we vol, na vier weken liep Snuffel kleine stukjes. Dorit Aharon was tevreden. De acupunctuur hielden we nog weken aan en ook de fysiotherapeutische oefeningen bleven we doen.
Nu is het vijf maanden later, wanneer ik dit schrijf. Snuffel is helemaal hersteld, maakt weer lange wandelingen met ons. Hij loopt nog iets scheef, maar holt weer voor ons uit en kijkt dan innig tevreden om. Ook speelt hij weer met andere honden wat hij in de eerste maanden niet deed, zo voorzichtig was hij met zichzelf. Ook andere honden benaderen hem weer gewoon, niet met de voorzichtigheid van de eerste maanden. Hij tilt zijn poot weer op bij de boom, wankelt nog wel eens op een been, maar een kniesoor die daar op let. Bij de dierenartsen is hij ontslagen, hij heeft geen behandeling meer nodig.
We zijn apetrots op hem, vooral op zijn karakter, want ik heb nog nooit iemand ontmoet die zo moedig, optimistisch en liefdevol door het leven gaat als onze Snuffel.
Samenvattende adviezen:
- Start onmiddellijk met een advies van artsen als Dorit Aharon, Gerda van Gemert en dierenfysiotherapeuten als Nelleke Deen, die verstand hebben van dit soort genezingsprocessen. Wanneer u niemand kent die op deze manier werkt, zoek dan op het internet (www.kreupeldier.nl) of bel naar de Teckelvereniging.
- Tel de eerste twee weken niet, de hond kan dan nog niet genezen, maar is aan het bekomen van het trauma.
- Leg de hond zo behaaglijk mogelijk plat neer met een rechte rug (niet in een ronde mand maar liefst op een matras), masseer hem meerdere keren per dag, laat hem ontspannen, doe lichte fysiotherapeutische oefeningen op advies van een deskundig dierenfysiotherapeut. Het gaat erom de rug weer recht te krijgen.
- Omring uzelf met mensen die met u meehopen, u steunen en positief blijven denken; blijf zelf rustig, verberg uw paniek en wanhoop voor de hond, want uw onrust is een bron van spanning voor de hond; weer mensen uit uw omgeving die pessimistisch zijn, praten over de oorzaak en schuldvraag of over euthanasie;
- Zet hem neer bij lantaarnpalen of andere plekjes waar honden zich ontlasten, de geur van de andere honden prikkelt hem. Wanneer uw hond zich niet durft te ontlasten uit vrees voor de pijn, een lepel olijfolie bij zijn eten!
- Gebruik een oude kinderwagen of schaf er een aan waar de hond plat in kan liggen om hem toch uit te kunnen laten.
- Zet een kinderbox in de kamer neer, zodat hij wel kan rusten maar geen onverwachte uitvallen kan doen naar de postbode bijvoorbeeld!
- Houd moed, neem de tijd voor het genezingsproces, laat de hond zelf herstellen, forceer niets!
- Neem vrij van uw werk zodat u de hele dag bij de hond kan zijn en reken op behoorlijke uitgaven op financieel gebied.