maart 2004
De herfstvakantie was begonnen, dus zijn we op zondag 19 oktober 2003 met onze honden Sooyke (Teckel) en Jolly (Golden Retriever) naar de bossen gegaan voor een lange wandeling.
Ze hadden heerlijk gerend, het viel ons wel op dat ons Sooyke erg moe was, ze had de rest van de dag in haar mandje gelegen.
Op maandag was ze erg rustig en keek erg zielig uit haar oogjes, en als ze liep deed ze dat erg voorzichtig. Dinsdagmorgen ging het lopen zelfs moeilijk, en als we haar aanraakte begon ze te piepen. 's Middags na het boodschappen doen kwam ik thuis, en toen waren de kinderen erg ongerust want Sooyke kon bijna niet meer lopen. Ik heb toen meteen een afspraak gemaakt met de dierenarts, we konden om 19.00 uur langskomen. Voordat we gingen wilden we haar nog even laten plassen. Onze Golden Retriever liep ook mee naar buiten en liep Sooyke omver. Daarna kon ze helemaal niet meer lopen, ze was helemaal aan haar achterlijf verlamd. Ik zelf had gedacht aan een baarmoederontsteking, omdat ik ooit eerder een hond met baarmoederontsteking had gehad, en die was toen ook verlamd. Maar nadat de dierenarts foto's had gemaakt vertelde zij ons dat Sooyke een driedubbele hernia had. Sooyke kreeg daarop een spuit en tabletten. Er werd ons ook gevraagd of ze nog kon plassen, maar dat wisten we niet. Als ze dat niet meer kon, en ook niet meer kon poepen zou de kans klein zijn dat het nog goed kwam. Ik ben daarom nog nooit zo blij geweest dat ik de volgende ochtend in haar urine stond met mijn blote voeten, maar het bleek dat ze het gewoon liet lopen, en zelf geen controle had over haar blaas.
Om 9.00 uur belde de dierenarts op of de spuit al iets had gedaan, maar we merkten nog niks. Ze vertelde ons dat als er in de loop van de dag niets gebeurde, het niet goed zou zijn. Daarna hebben we de gehele dag gehuild, en heb ik de hele middag op internet zitten surfen. Ik wilde graag weten, hoe goed een hond uit een hernia-operatie kwam. Nou en dat voorspelde niet veel goeds. Wel had ik gelezen op een pagina van de Teckelclub dat je de hond niet zomaar moest laten opereren of inslapen, maar dat zij een therapie wisten waarmee je goede resultaten kon behalen. Om 19.00 uur belde de dierenarts terug om te vragen hoe het ging, nou niet goed dus. Ze was nog steeds verlamd. Daarop gaven ze ons de keuze om haar te laten opereren, of om haar in te laten slapen. Wat de kans van slagen was wisten ze niet, ze wisten wel dat we binnen een kwartier moesten beslissen. Ze moesten het namelijk dezelfde avond nog inplannen, want de dierenarts die de operatie moest doen was daarna 5 dagen vrij, en dat betekende dan dat Sooyke zolang moest wachten. Ik heb gezegd dat ik met het thuisfront wilde overleggen en dat we daarna terug zouden bellen.
Mijn man zei, dan maar opereren, maar toen ik hem vertelde van het artikel van de Teckelclub, heeft hij daar eerst naartoe gebeld. Mevrouw Velleman vertelde ons over mevrouw Aharon, en over de goede resultaten. Ze adviseerde ons om meteen contact op te nemen met haar en wel zo snel mogelijk. Dat hebben we dan ook meteen gedaan en we konden er de volgende dag op donderdag 23 oktober al naar toe. Om 8.30 uur begonnen we aan de lange reis, onze zoon Rob was meegegaan, om Sooyke een beetje te begeleiden achterin de auto. Maar het was voor Sooyke een lange weg, ze wist niet hoe ze moest gaan liggen en was erg onrustig. Na enkele files, en vele kilometers kwamen we om 11.45 uur aan. Helaas een kwartier te laat.
Mevrouw Aharon was erg vriendelijk en stelde ons op ons gemak, ze onderzocht de hond grondig. Ze vertelde ook meteen dat ze twijfels had of Sooyke geen problemen had met haar baarmoeder, en vroeg hoe lang dat het geleden was dat ze loops was geweest. We dachten ongeveer 8 weken geleden. Ze zei ons dat we daar de komende tijd erg goed op moesten letten omdat dat misschien nog problemen kon geven. Daarna ging mevrouw Aharon met de hond aan de slag, de rug van Sooyke werd weer keurig in lijn gezet. We kregen tabletten mee en kregen opdracht dat de hond twee weken niet mocht lopen. Alleen even laten plassen met een handdoek onder haar buik en dan weer de bench in.
Toen we naar huis reden bemerken we dat Sooyke al een stuk rustiger was, ze lag lekker wat rond te kijken. Toen we thuis kwamen moest ze de bench in, daar had ze niet zoveel moeite mee, ze was nog erg moe. We moesten toen zes keer per dag oefeningen met Sooyke doen. Ze kreeg ook wat minder te eten omdat ze een beetje overgewicht heeft. Het ging steeds beter met haar. Het is maandag 26 oktober, de vakantie zit er op, ik besluit om in mijn middagpauze naar huis te fietsen, ze ligt nog geregeld in een natte bench omdat ze dan haar urine laat lopen. Ik verschoon haar, het lijkt wel dat ik weer in de luiers zit.
Als ik op woensdag 28 oktober thuis kom vind ik dat ze onrustig en pieperig is, en als ik haar oefeningen met haar doe, zie ik een druppel aan haar vulva hangen. Ik raak een beetje in paniek, want ik weet dat een baarmoederontsteking dodelijk kan zijn. Ik bel mijn man op het werk, die daarna contact opneemt met mevrouw Aharon, zij zegt dat we naar onze dierenarts moeten gaan, en dat als het een ontsteking is we er de baarmoeder eruit moeten laten halen. Bij de dierenarts aangekomen, staan ze al op ons te wachten, ze kunnen geen ontsteking zien want Sooyke der blaas zit te vol. Leegdrukken willen ze niet, ze denken dat dan de blaas zal knappen. Daarom proberen ze nog maar eens om een echo te maken, als ze dan met het instrument tegen Sooyke der tepel komen spuit de melk uit haar melkklieren en blijkt ze schijnzwanger te zijn. Daar krijgen we medicijnen voor en een flinke dosis antibiotica.
Twee dagen later, kennen we Sooyke niet meer terug, zij krijgt weer controle over haar blaas en ontlasting. Ze gaat met sprongen vooruit. Ze blaft als ze naar buiten wil voor haar behoeftes en de bench blijft droog. Nu moeten we echt uit gaan kijken dat ze niet te veel gaat lopen. Op 6 november moeten we terug naar mevrouw Aharon, om 6.30 uur rijden we aan. Sooyke zit nu veel rustiger dan de eerste keer. Om 9.00 uur komen we aan. Er is nog iemand met een teckel, die dezelfde problemen heeft gehad, daar gaat het goed mee. Met Sooyke gaat het ook goed, ze kan weer lopen, en met de ontlasting gaat het ook goed. Ze moet wel even zwemmen in het bad, om te kijken of ze alle spieren gebruikt, en dat doet ze. Het is gewoon een wonder, na twee weken en dan al zo goed. Nu mag ze iedere dag zes keer tien minuten uit de bench. Dat is erg gemakkelijk, vooral als ze haar behoeftes moet doen. We merken wel als ze er even uit is, en moe wordt dat ze dan gaat zwabberen met haar achterpootjes. Dan is het echt weer rusttijd.
Na een week voeren we de tijd iets op en houden haar goed in de gaten dat het niet te veel wordt. Het gaat gelukkig heel goed. Op zondag 14 december gaan we naar mevrouw Aharon in Schaijk, waar ze spreekuur heeft. De teckel wordt van alle kanten onderzocht en gefilmd en is goed bevonden. Het gaat verder heel goed met haar, ze gaat alleen maar vooruit en kan alles weer. Op 4 maart 2004 (morgen) gaan we weer naar Noorden voor een onderzoek, en we zijn er van overtuigd dat het goed is.
We willen Mevr. Aharon dan ook erg bedanken voor de goede dingen die ze gedaan heeft voor Sooyke.
Na telefonisch contact in juli 2006: Het gaat heel goed met Sooyke.