Hond moet als hond worden behandeld

Uit: Rijn en Gouwe van 18-05-2004 Pagina 7 Groene Hart

Op dit artikel berust copyright! © 2004 PCM Uitgevers, resp. oorspronkelijke uitgever en/of auteur.

'Een op de vier huisdieren voelt zich eenzaam'
Krantenkoppen in Rijn en Gouwe kunnen aanleiding zijn voor nieuwe verhalen met
andere invalshoeken. Nicole Daenen knipt er wekelijks één uit.

Dorit Aharon, dierenarts voor orthomanuele diergeneeskunde in Noorden, reageert ietwat geïrriteerd op de krantenkop. ,,Eenzaam? Wat een onzin. Een dier kan zich onprettig voelen, worden mishandeld of er is sprake van gebrek aan zorg. Maar eenzaamheid vind ik meer een psychische term voor mensen.''

De campagne die vorige week is gestart tegen eenzaamheid van onder meer honden,katten en cavia's zou ze dan ook liever gewijzigd zien in een actie die mensen ertoe aanzet meer na te denken over de aanschaf van een huisdier. Aharon geeft een paar voorbeelden: ,,Bordercollies zijn heel mooie honden om te zien. Maar ze zijn niet geschikt voor in huis. Het zijn echte werkhonden.

Een dalmatiër, je weet wel zo'n prachtige zwart-wit gespikkelde hond, is een typische jachthond. Daar moet je dagelijks wel vier uur mee aan het werk. Veel eigenaren realiseren zich dat niet. Bovendien zijn honden echte roedeldieren en dus gewend om in een groep te leven. Ik roep het al heel lang: Iedereen die een hond in huis neemt, zou een test moeten afleggen. Zoals het rijbewijs.

Verdiep je eerst in een ras en in de verzorging die bij het desbetreffende dier hoort!''

Op zich heeft de dierenarts, die oorspronkelijk uit Israël komt, geen klagen. Haar klanten hebben over het algemeen het beste met hun huisdier voor. Ze komen vaak bij Aharon terecht, regelmatig op advies van hun eigen dierenarts, als er iets aan de hand is met de rug of gewrichten van een dier.

,,Ik ben al bijna 20 jaar dierenarts en ruim twee jaar geleden heb ik de opleiding orthomanuele diergeneeskunde afgerond.''

In het kort legt ze uit wat orthomanuele diergeneeskunde is. ,,Wat ik eigenlijk doe, is het correct zetten van de wervelkolom en de gewrichten. Als wervels niet goed zitten, kunnen bloedvaten en zenuwen bekneld raken. Dit kan uitvalsverschijnselen of pijn tot gevolg hebben. Als mensen hier komen met hun huisdier, kijk ik in eerste instantie altijd naar de lichamelijke conditie. Ook als er sprake is van gedragsproblematiek.'' Dan excuseert de arts zich. De plicht roept.

Annet Hillebrand, één van haar klanten, neemt de taak op zich om verder te vertellen. ,,Ik ben nu twee keer op bezoek geweest bij dokter Aharon. Ik heb twee rottweilers. De oudste heb ik uit het asiel gehaald en die bleek mishandeld te zijn, de jongste heeft problemen met de onderrug. Wat dokter Aharon doet, is wervel voor wervel voelen. Dat is een hele kunst, een gewone dierenarts kan dat zo niet. Dit is echt specialistisch werk.

Aharon is ook de enige in Nederland die dit kan. Toen ik hier voor het eerst kwam, dacht ik dat ze zou gaan kraken. Ik dacht dat ik met een soort chiropracticus te maken had. Maar dat bleek niet te kloppen. Ze voelt wervel voor wervel en als er iets afwijkt, maakt ze een aparte beweging waardoor die wervel weer recht komt te staan zonder kraakgeluid of wat ook. Met mijn honden gaat het nu heel wat beter.''

Aharon benadrukt dat de agressieve houding van een dier of wat voor klacht ook te maken kán hebben met wervels die verkeerd staan. ,,Maar er zijn ook nog heel veel andere mogelijkheden, zoals inwendige problemen of iets erfelijks.'' Pas in een veel later stadium denkt de dierenarts aan medicatie. ,,En nog later ga ik het probleem psychisch benaderen. Ik ben namelijk van mening dat een hond een relatief eenvoudig dier is. Er worden hem vaak menselijke eigenschappen toegedicht, maar ik ben het daar vaak niet mee eens. Een hond is een hond en geen mens. Een hond moet dus ook als hond worden behandeld en moet niet aan de tafel mee-eten, om maar een voorbeeld te noemen. Ik zie ook heel vaak dat mensen hun best doen een hond in de ogen te kijken. Een hond vindt dat bedreigend.''

Opnieuw gaat de arts aan het werk. De teckel Wammes is op bezoek. Volgens de bazin, die uit de buurt van Haarlem komt, heeft het beestje last van zijn achterpoten als hij intensief heeft gespeeld. Voordat Aharon het dier gaat bevoelen, laat ze Wammes een paar rondjes in de tuin lopen. Een bochtje naar links en een bochtje naar rechts. Als beloning krijgt hij een koekje.

In de eenvoudig ingerichte behandelkamer wordt Wammes verder onderzocht. De dierenarts laat aan de bazin zien hoe zij de hond het beste kan masseren de komende tijd. Even de spieren opwarmen voor de wandeling. Daarna bekijkt en voelt ze vooral, in een paar minuten tijd, de stand van de wervels en de wervelkolom. Sommige plekken vragen extra aandacht. Als Wammes en zijn bazin de deur uitlopen, kwispelt de hond vrolijk met zijn staart en kijkt zijn vrouwtje opgelucht. Ze zegt: ,,Nu maar hopen dat het heeft geholpen.''

Aharon geniet zichtbaar van haar werk. In de praktijk hangt een aantal foto's van haar in actie. ,,Ik heb altijd diergeneeskunde willen studeren, maar in Israël kon dat niet. Ik heb 15 landen aangeschreven en uiteindelijk ben ik in Nederland op de universiteit in Utrecht terecht gekomen. Ik sprak geen woord Nederlands.''

Inmiddels woont ze er al jaren, heeft ze de Nederlandse nationaliteit en is ze zowel in Noorden als in Amsterdam actief als volledig gediplomeerd orthomanueel diergeneeskundige. De arts, die nog slechts met een accent praat, zegt wat overbodig: ,,Ik ben gek op studeren.''