juni 2006
Dag mevr. Aharon en uw assistent. Wat was ik blij dat u op ons gewacht had! Mevr. Aharon ik wil u zeggen dat u een GEWELDIGE KRACHT uitstraalt. Ik heb u goed gehoord, het is niet tippie toppie met Babs. Maar door internet, mevr. Velleman en u, heb ik het allerbeste voor Babs gevonden. We hebben nog hoop. Babs houdt haar kopje af en toe weer een beetje op en ligt niet meer zo waanzinnig “voor pampus” waar ik absoluut niet tegen kan. Hoe dol ik op dat diertje ben, recht voor rede en geen pijn zonder uitzicht. Ik mail u hoe het met Babs gaat.
Avé Jacqueline
11 juni 2006
Vrijdag 9-6-06 was ik bij u met Babs (teckel, ruwhaar, 6 jaar, hernia/dwarslesie). U heeft werveltjes in het gareel gebracht. Ik wil u wat vragen stellen. Ik mail ze maar. Morgen is er spreekuur, ik weet niet wat gebruikelijk is, en of makkelijker voor u?
Babs plast royaal, 2x gepoept, eet goed (kritisch), beweegt kopje en schouders, blaft, ligt soms met haar pootjes onder haar lichaam (zoals leeuwen bij een stadhuis)
Vragen:
- 1. moet Babs af en toe van zij verwisselen? (Babs ligt het liefst op haar linkerzij). Als ik haar ndersom probeer neer te legen, draait ze haar lichaam en kronkelt, en piept. Ziet er onnatuurlijk uit
- 2. is een "katterug" fout? Wat kan ik doen om het te voorkomen? Babs heeft zoveel kracht in haar voorpootjes dat ik, zelfs als iemand haar pootjes vast heeft, het amper voor elkaar krijg om haar achterpootjes "goed" te laten hangen of neerzetten. Ze beweegt haar lichaam achteruit. Dat geeft een "katterug".
- 3. mag ik haar een beetje borstelen? (zachtjes en voor de lekkerte)
- Avé Jacqueline
Over Babs haar geschiedenis: afgelopen maand
- soms sprong Babs niet op de stoel (hé klein ding ben je lui?) De volgende dag liep Babs weer te rennen en te dollen.
- mijn dochter: Babs wil nu echt niet meer met mij wandelen. Zij gaat langzaam, loopt niet door, gaat zitten, Ik heb haar maar gedragen.
Er is progressie!!! Avé Jacqueline
12 juni 2006
Goede morgen mevr. Schuurmans,
Ik ben blij dat het iets beter is met Babs. Zij mag liggen zoals zij wil. U mag haar borstelen en zij moet af en toe op vier poten staan, met ondersteuning van jullie. Zij mag niet schuiven, lopen op de voorhand, enz. Succes en vr. gr.
Dorit Aharon, dierenarts.
6 juli 2006
Dag mevrouw Aharon, het is laat in de avond maar ik ben volledig handelingsbekwaam en toerekeningsvatbaar (laat omdat er "eindejaarsfeest" was). Morgen 7-7-2006 om 14.15 uur hebben we bij U een afspraak. Ik kan het niet meer verdragen dat mijn teckel Babs steeds minder mijn teckel Babs wordt. Als ik 's morgens de trap af kom slaat er een golf van misselijkheid door mijn lijf. Ik geloof er niet meer in. Babs gaat zich ook vervelen, piept veel (zeur- piepen van pak ff iets voor me) ik zie haar spieren eerder verzwakken dan dat er kracht in terug komt. Babs kan nog geen één tel staan zonder steun (in de heupen of bij de achterpootjes). In de "hangconstuctie" wil het ook niet lukken. Babs kan niet uit zich zelf op haar pootjes staan. Zij sleept met haar tenen over de grond. Ook bij de "veeroefeningen" moet ik telkens zorgen dat IK de pootjes plat zet. Babs lig nu al een maand in de bench. Een rustpunt, zou kunnen en dat is het misschien ook wel geweest. Die kooi wordt voor mij een obsessie. Ik wil zo graag een teckel om mee te lopen, te dollen en te spelen. Hoe dichter de afspraak met u naderbij komt, hoe hoger bij mij de tranen. Misschien als er nog drie maanden veel getraind wordt, kan Babs een stapje zetten....Ik weet zeker dat dat voor Babs en mij niet genoeg is. Ik vind u mevrouw Aharon een aimabele en krachtige vrouw. Ik heb het waanzinnig zwaar met mijn beslissing. Maar alle dagen bedroefd zijn, dat helpt ook niemand vooruit.
Avé Jacqueline
7 juli 2006
Beste mevrouw Schuurmans,
Heel veel sterkte met uw dappere besluit.
Vr. gr.Dorit Aharon, dierenarts
10 juli 2006
Zo maar een foto. Er stond veel wind in Luik vorig jaar (er was een tentoonstelling).
Moeilijk is, dat het zo stil is. Ik hoor geen tap, tap, tap van de staart (dat vond ik al een hele maand moeilijk), als ik naar beneden kom. Kom ik binnen door de voordeur, wat denk je, er blaft niemand. Kom ik met de fiets achterom, steekt niemand zijn kop door het kattenluik. Ik weet zeker dat er ergens en of ooit weer een hondje rond loopt dat netzo als Babs en ik, dol op elkaar zijn. Ik weet nog niet voor welke leeftijd ik ga, maar wel voor welk soort: 'n ruwhaar standaard, teef, black and tan,GEZOND, lief, ondeugend en fotogeniek. En dan nog iets. Ik had u nooit willen ontmoeten, om Babs.(en de treurigheid) Maar ik ben blij dat ik u ooit ontmoet heb. U bent een vrouw waar ik naast zou gaan zitten in de bus. Avé Jacqueline
Naschrift:
Dit verhaal is een voorbeeld van een herniapatiënt waar een keuze was gemaakt om de hond in te laten slapen. Zoals mevrouw Schuurmans schreef, misschien kon het beter worden over enkele maanden, maar dat vond ze voor Babs geen optie om haar zo lang lam te laten zijn. Veel respect heb ik voor haar besluit om Babs in te laten slapen.
Vr. gr. Dorit Aharon, dierenarts