april 2009
Op 9 januari 2009 zijn wij bij Dorit voor de reguliere controle geweest. Alles was wederom goed. Loekie loopt ook heel soepel. Alleen zijn schoudergewricht blijft een punt van aandacht. Dorit was blij dat het zo goed gaat met onze kleine monster.
Wij zijn ook met hem in verband met zakelijke afspraken in Duitsland geweest. Ondanks de koude temperaturen hield Loekie zich goed. Hij heeft van 9.00 tot 17.00 uur met ons in een vergaderzaal gezeten. Uiteraard wel onderbroken met een klein wandelingetje. Hij gedroeg zich keurig. We noemen hem bij wijze van grap onze “stille vennoot”. Een paar jaar geleden was dit niet meer mogelijk. Lang in de auto hield Loekie niet meer vol.
Alleen lang lopen in de kou lukt niet meer goed. Daarom heb ik een wagentje voor hem gekocht. Als hij moe is, geeft hij dat zelf aan, dan gaat hij in zijn wagentje totdat hij weer fit genoeg is om mee te lopen. Gelukkig maakt hij er nog weinig gebruik van. Het is een speels en olijk teckeltje met net als elke andere teckel en heel apart karakter. Elke dag is anders met een teckel.
Om een idee te geven hoe goed het met Loekie gaat, geef ik een overzicht van zijn dagelijkse boeiende activiteiten, terwijl hij al ruim 11 jaar is. Naast spelen, heeft hij ook andere hobby’s, zoals manden stapelen. Hij heeft slechts 6 mandjes. Ik kom ook niet meer in de dierenwinkels met hem anders moet ik weer een nieuwe mand kopen.
Onze boerderij is 40 m lang. Het kantoor is vooraan en we wonen achter. Dagelijks sjouwt hij zijn manden heen een weer. Als wij op kantoor zijn zorgt hij er voor dat er tenminste 3 mandjes in het kantoor zijn. Aan het eind van de dag neemt hij ze weer mee naar achteren.
Mollen vindt Loekie nog steeds interessant, maar graven zoals hij vroeger deed, mag niet meer van Dorit. We proberen hem dit af te leren. Hij graaft op een bepaalde manier dat de mollen omhoog komen. Als ze dood zijn, dan is het ook niet meer interessant. Naar binnen brengen mag ook niet meer. Dan maar bij de voordeur laten.
Hij mag veel van ons, maar mollen komen niet meer bij ons binnen, zelfs niet als een goed bedoeld cadeautje van Loekie. Deze week heeft hij, toen ik door drukte even niet oplette, aardig naar muizen lopen graven. Kwam binnen te vies om aan te pakken. Maar een pret dat hij had…
Een andere hobby van Loekie is insecten die ik in onderzoek heb te laten ontsnappen om ze te doden. Vorig jaar heeft hij 5 veenmollen uit de kooi gehaald, gedood en begraven. Guus, mijn echtgenoot en een zakenrelatie zagen dat, maar beide heren zeiden niets. Vonden het veel te leuk…
Ook Loekie zoveel mogelijk zijn gangetje te laten gaat staat nog steeds voorop bij ons. Het is voor ons belangrijk dat Loekie een echt teckelleventje heeft en niet een leventje vol met beperkingen. Hij heeft nog steeds pret in zijn bestaan. Dat zie je ook aan zijn ogen.
Loekie weet ook precies wanneer en wat hij aankan. Rennen door de boerderij achter iets wat hij spannend vindt gaat ook nog steeds goed. Als het niet meer gaat, dan stopt hij vanzelf en houdt zich rustig totdat hij weer verder kan. Maar zijn uithoudingsvermogen is wel groot; dat hadden wij niet durven dromen een paar jaar geleden toen nek- en schouderhernia bij Loekie werd geconstateerd.
Wij zijn Dorit nog steeds dankbaar dat zij ons “monster” zover heeft gebracht. Olijk, met pret in zijn leventje. Dat hoort zo bij een hondje. Elke dag is weer leuk met Loekie en zijn capriolen. Dorit: nogmaals dank !
Groeten uit Wapserveen, Drenthe
Silvia Hellingman
februari 2011
LAATSTE UPDATE LOEKIE – TECKEL
Met verdriet schrijf ik de laatste update van onze teckel Loekie. Loekie is op 11 februari 2011 overleden aan de gevolgen van een insulinoom - pancreas kanker. Tot een paar minuten voor zijn dood was Loekie erg vrolijk. Na het eten verslechterde hij en kort daarna was hij dood.
Loekie overleed exact 6 jaar na vaststelling van zijn nek- en schouder hernia.
Dankzij de kunsten van Dorit Aharon hebben wij 6 jaar lang kunnen genieten van een vrolijke teckel die geen last meer had van zijn hernia.
Het is onwennig en onwerkelijk dat hij er niet meer is. De enige troost is dat onze teckel veel leed bespaard is geweest.
We zijn Dorit Aharon en de Dierenkliniek de Woldberg (Steenwijk) zeer dankbaar voor de wijze waarop zij Loekie hebben behandeld in de laatste 6 jaar. Zijn dood kwam toch nog onverwachts. Een week eerder werd hij nogal sloom en had veel trek in eten. Loekie is altijd een slechte eter geweest. We dachten dat zijn schildklier opeens sneller ging werken. Uitslag van het bloedonderzoek toonde aan dat hij een zeer lage glucose had. Een dag later ondanks extra voer, was de glucose nog lager.
We zijn ook naar de Kompaan (Ommen) geweest voor een bevestiging van het vermoeden van Insulinoom. Op woensdag 9 februari is de diagnose bevestigd door dr. Rob Gerritsen. Met een aangepast dieet kon Loekie nog 6 maanden tot 1 jaar leven.
Toen hij nek- en schouderhernia kreeg hebben wij altijd gezegd: Liever een korter maar vrolijk leven dan een teckel zonder pret. Loekie was altijd opgewekt. Pret heeft hij ook na de hernia gehad. Vorig jaar nog moesten wij meneer 4 keer uit de sloot halen omdat hij naar het paard van de buren wilde gaan. Andere keer wist hij toch een weg te vinden naar een andere boerderij om de kippen van de buren te terroriseren. In december 2010 en januari 2011 zijn wij nog met hem naar Spanje geweest, waar hij veel gewandeld heeft en nog eens achter hagedissen aan ging.
Binnen was hij heel braaf. Had 4 vachtmanden die hij dagelijks zelf naar kantoor bracht en aan het einde van een ‘werkdag’ de manden weer naar achteren bracht. Onze troost is dat Loekie niet aan een hernia is overleden en geen pijn heeft geleden.
Als afsluiting wil ik ook nog mevrouw Velleman van de Hernia hulplijn van de Teckelclub bedanken die ons destijds heeft geadviseerd om contact met Dorit Aharon op nemen.
Beste Dorit: nogmaals veel dank voor de afgelopen 6 jaar. Mede dankzij jou hebben wij een leuke periode met Loekie nog kunnen hebben. Het blijft nu alleen de herinnering aan een zeer bijzonder en markant teckeltje.
Als laatste een aantal foto’s van Loekie in zijn periode ‘na de nek- en schouder hernia’.
Mevrouw Hellingman 18 februari 2011
Mollen vangen in de boerderij
Altijd op jacht
Op weg naar Spanje december 2010