Wat door doktoren niet was te verklaren, werd door Dr. Dorit Aharon gevoeld!
oktober 2003
4 November 1996 werd mijn hond Amber Aurora van Yveljo geboren. Zij is een Tervuerense teef en een heerlijke werkhond. Toen………. had ik ook nog Sascha en die was helemaal gek van balletjes. Wat doet een pup en later de jonge hond, die gaat het gedrag van de oudere hond overnemen, dus ook zij werd gek van balletjes en (verboden) stokken. Na ongeveer 2 ½ jaar kreeg Amber last van een soort flauwvallen. Twee of drie keer de bal weggooien dat ging nog wel, maar meerdere keren, dat werd toch moeilijker en dit vooral bij mooi warm weer. Zij kwam dan terug, stopte, keek mij aan en viel op de grond neer. Zij was niet echt bewusteloos, had ook geen stuipen, geen schuim, maar kon niet meer opstaan en ik kon dan merken dat ze bang was. Dan ging ik naast haar zitten en wachtte tot ze rustiger werd en niet meer zo moe was (dat kon soms wel tien minuten duren). Ik lijnde haar dan altijd meteen aan, want door haar angst wilde ze dan van ons weglopen.
Wat wel vreemd was, was dat als ik met haar ging fietsen er niets aan de hand was. Dan was Amber net een geolied machientje en liep perfect in één tempo naast de fiets. Zo hebben we ook het UV-examen gehaald.
Uiteraard is zij door de dierenarts onderzocht en binnenste buiten gekeerd. Daarna naar de universiteit te Utrecht, maar ook hier werd niets gevonden.
Ook is de dierenarts meegegaan naar de hei en hebben we geprobeerd deze flauwtes op te wekken. Helaas, het was winter en het regende, de flauwte bleef uit. Er heeft een harttest plaatsgevonden en zij is gecontroleerd op epilepsie. Alles was in orde (Als baasje voel je je dan niet prettig, want ik heb het meerdere keren meegemaakt).
Anderhalf jaar geleden ging ik naar een handlersdag bij de N.V.B.H. (Nederlandse Vereniging voor Belgische Herders) en daar werden tevens sportkeuringen gedaan en wel door Mw. Aharon. Mevrouw Aharon is officieel dierenarts en heeft zich gespecialiseerd in orthomanuele diergeneeskunde.
Zij bevoelde de hond en concludeerde dat er nekwervels niet goed zaten. Ook bij de ruggenwervels zat wat fout, die zij meteen op z’n plek zette.
“Valt uw hond wel eens weg” was de vraag aan mij. Ik was met stomheid geslagen en vertelde haar het hele verhaal. Zij luisterde geïnteresseerd en zei toen: “Het is mogelijk dat door afwijkende standen van de nekwervels de bloedtoevoer naar de hersenen belemmerd is. Met een explosieve start en explosief terugkomen is een grotere behoefte van bloedtoevoer naar de hersenen nodig, maar omdat de bloedtoevoer (door de afwijkende standen van de nekwervels) gestremd kan zijn, kunnen er flauwtes optreden.
Zij wilde ook deze wervels rechtzetten en ik moest Amber’s kop vasthouden. Zo gezegd, zo gedaan, maar het kostte Dr. Aharon best moeite (Amber is behoorlijk angstig), maar het lukte. Dr. Aharon vertelde mij dat Amber behoorlijk spierpijn kon krijgen en dat is ook echt zo geweest. Ik moest eerst na 2 weken voor controle komen, toen na 3 maanden en nu wordt Amber nog éénmaal per jaar gecontroleerd. Ze rent weer achter ballen aan en er gebeurt helemaal niets, alleen een vrolijk rennende hond zonder flauwtes. Dr. Aharon, had ik u maar 3 jaar eerder ontmoet!
Momenteel gebruiken heel veel mensen een werpstok en ik zie heel vaak dat er soms 15 tot 20 keer gegooid wordt. Mensen dat is veel te veel. De drift van de hond is zo groot dat hij doorgaat, maar het kan ook fout gaan. Houdt rekening met uw hond en de leeftijd; even gooien en dan weer opruimen. Bij mij mag de hond de werpstok dragen als we klaar zijn en de andere honden een bal. Ze lopen daar dan trots en fier mee over het veld en doen dit graag.