Ervaringen van onze klanten

Lees ervaring:
"Liza, onze bologneser "
Deel dit artikel: Delen via Facebook Delen via Twitter
fam. van der woude
Liza, onze bologneser

Donderdagochtend, mijn hondje Liza, van net 4 jaar, uit bed getild; ze gilde het uit. Meteen naar de dokter gegaan, daar achtergelaten voor onderzoek en fotoís, in de middag opgehaald en onderzoek resultaat besproken; waarschijnlijk verschoven werveltje was niet goed te zien, dus rust houden en als het verslechterde bellen.

Vrijdag middag verslechterde het ze leek wel dronken, achterlijf wiebelde alsof ze haar evenwicht kwijt was meteen weer naar de dokter,een hernia, geen behandeling ,advies rust houden en als het slechter ging bellen. Laat in de avond kon ze helemaal niet meer staan dus gebeld met diensdoende arts, die wilde niet komen we moesten maar morgen met de zaterdagdienst bellen.

Zaterdag ochtend gebeld met dienstdoende arts, daar konden we in de middag terecht . geen onderzoek gedaan, dus geen tests alleen een spuit met prednison gekregen, waren 5 minuten binnen en konden weer gaan omdat hij het druk had. Wel nog kunnen vragen of het niet mogelijk was dat hij de universiteit van utrecht belde omdat we zelf dachten dat haar pijn prikkel een stuk minder was. Was niet nodig hond had rust nodig zei hij. Zaterdag avond pijnprikkel totaal weg vanaf haar middel naar achteren toe voelde ze niks.

Zondagochtend meteen dienstdoende arts gebeld, na al twee nachten niet geslapen te hebben :-S . die nam niet op twee uur geprobeerd. Ten einde raad een oude dierenarts van ons uit Nieuwegein gebeld, daar konden we gelijk terecht, daar werd ze nauwkeurig onderzocht , en inderdaad geen pijnprikkel meer, ook haar blaas liep plots leeg, met bloed, dus erbij ook een blaasontsteking. Er werd gelijk met de universiteit van utrecht gebeld. Daar konden wij met spoed heen de volgende ochtend om 8 uur.

Maandagochtend 8 uur, Liza werd meteen opgeroepen en onderzocht, er moest een MRI scan worden gemaakt en daarna zou ze onder narcose blijven zodat ze konden bespreken met ons wat de mogelijkheden waren. Na een paar uur kwam de dokter met het resultaat, hernia, die geopereerd moest worden, maar we hadden maar 30% kans op een goede afloop. Of in laten slapen, of haar zo mee naar huis nemen en dan aan een honden rolstoeltje. We moesten binnen 10 minuten beslissen omdat ze nu nog onder narcose was en dan meteen door kon naar de operatie kamer. Besloten om te opereren. Na afscheid van Liza te hebben genomen konden we naar huis en afwachten op het telefoontje, ze moest zo wie zo een nacht blijven. Maandag avond werden we gebeld de operatie was geslaagd! De pijn prikkel was terug en ze was bijgekomen uit de narcose. We hebben nog nooit zo goed geslapen als toen non stop bijna..

Woensdagavond konden wij haar ophalen, wel moesten we eerst nog een cursus blaas legen doen bij de arts, dat moesten we doen tot haar incontinentie pillen gingen werken. We kregen een hele apotheek mee aan medicatie, en moesten na een week beginnen met fysiotherapie. En na een maand terugkomen in Utrecht.

Bij de fysiotherapeute hebben wij een reeks aan oefeningen meegekregen die we elke dag zín 4 a 5 keer moesten doen, dit deden we samen met onze familie, iedereen had een tijdstip wanneer er geoefend moest worden omdat wij ook moesten werken. Na twee weken begon Liza een beetje te staan, maar viel wel steeds om. Na drie weken begon ze haar eerste stapjes weer te doen, maar erg wankel en viel nog steeds om. Na vier weken terug naar Utrecht, daar werd ze weer onderzocht en gaf de arts de prognose; 85% herstel meer zou het niet worden. Ook was ze nog steeds incontinent. We moesten met 5 maanden terug komen, omdat dan de zesde maand (na de operatie) om zou zijn en er volgens de arts na 6 maanden geen herstel meer zou zijn. Dus op naar de zes maanden! We zijn blijven oefenen met haar, elke dag 5 tot 6 keer de oefeningen. Tot ik na 5 maanden na de operatie een mevrouw met een teckel tegen kwam in een kinderwagen. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vroeg haar wat haar hondje mankeerde, een hernia zei ze. Ze pakte het beestje op en zette het op de grond en het liep snuffelend weg, zonder een keer om te vallen, de hond bleek twee weken geleden de hernia gehad te hebben. Mijn mond viel open, mijn hondje kon nog steeds niet goed lopen zonder te vallen of dat haar achterpoten stijf trokken en achter haar aansleepte. Of dat ze op haar teen nagels liep die hard sleten daardoor. Dus het adres gekregen van Dorit en meteen gebeld, en een afspraak gemaakt.

Bij Dorit aangekomen zag ze meteen dat het helemaal niet goed ging met Liza, en bleek dat haar wervel tijdens de operatie niet was rechtgezet. De hernia was wel weggehaald. Met ťťn beweging zat zo de wervel weer op zijn plek, we kregen het advies mee rust houden en na 1 of 2 weken terug komen, dat weet ik niet meer. Dus Liza weer terug de bench in al was ze er niet echt mee eens want het is een eigenzinnige dame. Ze heeft de hele buurt bij elkaar gepiept. Toen we op herhaling bij Dorit kwamen kregen we oefeningen mee en moest ze zwemmen. Dus een zwembad gekocht en vaak gezwommen met haar en weer elke dag oefenen. Het was ongelofelijk maar opeens ging ze met sprongen vooruit. Ze liep wat minder wankel en haar bochel op haar rug werd een stuk minder. Na drie weken moesten we weer terug en ook Dorit was blij verast met de verbetering. Heb zelf ook best even een traan weg moeten vegen want het is best intensief een half jaar elke dag oefenen en stress hebben om je hondje. We mochten met een half jaar terug komen.

In dat half jaar is ze erg vooruit gegaan nog ze begon steeds harder te lopen en op een gegeven moment zelfs weer te rennen. Wel loopt ze nog steeds op haar nagels en is haar pijnprikkel niet meer zoals het geweest is vanaf haar middel, maar zelfs dat verbeterde nu is alleen de pijn prikkel in haar achterbenen nog slecht. Ze weet ook niet dat ze achterbenen heeft zeg maar, ze loopt in een reflex nu. Maar goed ze loopt :-D. O ja af en toe trekken haar achterbenen nog wel eens stijf en met bochten wil ze nog op haar billen vallen.

Na het half jaar weer terug gegaan en bleek dat door het vele vallen nog haar bekken scheef stond, dit werd weer rechtgezet en weer kregen we verbetering, ze springt weer een beetje, voor haar doen dan het is niet meer dan 5 centimeter, maar goed. Ook begint ze nu met haar voorpoten tegen ons of de bank te staan dus rust ze volledig op haar achterpoten. Dorit en wij zijn erg enthousiast en maken voor over een half jaar weer een afspraak. Waarschijnlijk zal dat blijven dat we elk half jaar op controle moeten komen.

18 oktober 2010Vandaag de dag gaat het erg goed met Liza de afgelopen twee maanden zijn haar achterpoten niet een keer stijf getrokken, en valt ze ook een stuk minder. Het rennen heeft ze nu echt onder de knie, al lijkt het nu op een konijnensprong/ren . Ze kan 7 kilometer achtereen lopen en bij slechts een van haar voetjes slijten de nagels nog. Dus als ze op steen loopt, lopen we nog steeds met de draagtas i.v.m. slijtage, maar op gras en aarde kan ze loslopen. Vergeet niet het is nu anderhalf jaar na de operatie en nog zien wij verbetering bij haar. Ze is een superblij hondje en is niet helemaal incontinent meer, ze laat het alleen lopen als ze blij is of als ze te lang heeft moeten wachten want meer dan 3 uur kan ze het niet ophouden. De ontlasting heeft ze alleen niet onder controle dat komt als het komt. Maar goed wij kunnen ermee leven want het is ons kleine dametje waar we super veel van houden. En heel wat tranen en frustratie om hebben gehad.

Ik kan niet genoeg bedankjes en hulde aan Dorit geven dat dit nog mogelijk is geworden voor Liza en voor ons!!

Lees ook de volgende verhalen:

Een vraag of een afspraak?