Ervaringen van onze klanten

Lees ervaring:
"Poes Zoe raakt kreupel aan haar linker achterpoot"
Deel dit artikel: Delen via Facebook Delen via Twitter
Familie van der Linden
Poes Zoe raakt kreupel aan haar linker achterpoot

Iedere dag wanneer wij thuis komen van ons werk, worden wij hartelijk begroet door onze poes ZoŽ. Wij wonen in een Amsterdams herenhuis op de 2e verdieping en ZoŽ weet precies wanneer ik of mijn vriend de trap op lopen naar boven. Ze staat altijd voor de deur te miauwen en is blij als ze weer gezelschap heeft. ZoŽ komt uit het asiel en is ongeveer 8 jaar oud.

Op een dag in juli 2008 kom ik thuis en zie ZoŽ niet achter de deur staan. In plaats daarvan ligt ze stil in haar mand. Wanneer ze me hoort, komt ze eruit. Tot mijn grote schrik zie ik dat ze aan haar linkerpoot helemaal kreupel is en nauwelijks kan lopen. Mijn vriend is ondertussen ook thuis gekomen en we besluiten direct naar de ĎSpoedeisende hulp voor dierení te gaan.

Omdat wij in het drukke Centrum van Amsterdam wonen, komt ZoŽ niet vaak buiten. Af en toe laten we haar in de straat lopen, maar dan blijft altijd een van ons erbij. Ze kon dus niet zijn aangereden of door een hond gepakt zijn. Het enige wat wij konden bedenken, is dat ze misschien de dag ervoor van de wenteltrap naar zolder is gevallen of een beroerte heeft gehad.

Bij de Spoedeisende hulp kunnen ze niets voor ons betekenen, een hersenaandoening werd uitgesloten. Een botbreuk zou tot de mogelijkheden behoren, maar dat zouden fotoís moeten uitwijzen. We krijgen wat pijnstillers mee voor ZoŽ en moeten ons de volgende dag melden bij onze reguliere dierenarts. Deze maakt fotoís die tevens worden beoordeeld door een orthopeed. Beiden kunnen geen botbreuk ontdekken. De kreupelheid zou volgens hen na een paar weken over moeten zijn.

Ondanks dat het na 3 weken iets beter gaat met ZoŽ, ben ik niet gerust. Ze is niet vrolijk, heeft nergens zin in en kruipt door het huis. Ze ligt zo wat voor haar etensbak omdat ze niet op haar achterpoot kan steunen. Daarom bel ik een bevriende dierenarts in Aalsmeer voor een second opinion. Ik ga met ZoŽ naar hem toe en hij concludeert meteen dat het neurologisch is. Waarschijnlijk is er een zenuw afgestorven. Hij geeft me weinig hoop dat er in dit stadium nog iets aan te doen is, maar verwijst me toch door naar Drs. Aharon.

Gelukkig kunnen we de week erna al terecht. Mevrouw Aharon bevestigt dat er een zenuw bekneld of beschadigd is. Toch wil ze proberen ZoŽ te helpen. Ze voelt aan haar ruggenwervel en corrigeert enkele wervels op drie plaatsen. Ze adviseert ZoŽ niet te laten springen en thuis wat rekoefeningen te doen. Ik moet over 2 maanden maar eens terugkomen met ZoŽ om te kijken of het verbeterd is.

In de auto terug merk ik al aan ZoŽ dat er iets veranderd is. Normaal vindt ze autoritjes vreselijk, maar deze keer ligt ze relaxed in de reismand. Thuisgekomen loopt ze een stuk rechter en komt ze zelfs weer bij ons op de bank liggen. De afgelopen weken moest ze niks van knuffelen hebben. De dagen erna gaat het stukken beter en we zijn blij met de vooruitgang die ZoŽ heeft geboekt.

Totdat ik op een dag weer merk dat ZoŽ terug naar af is. Ze ligt weer de hele dag in haar mand en loopt erg mank. De 2 maanden zijn nog niet voorbij, maar ik bel de praktijk van Drs. Aharon of ZoŽ alsjeblieft eerder kan komen. Door geplande vakanties van mevrouw Aharon en onszelf lukt het alleen een afspraak te maken waarbij mijn moeder samen met ZoŽ naar de praktijk gaat. Als ik vanuit SiciliŽ naar mijn moeder bel, hoor ik dat ZoŽ's rug nog een keer gecorrigeerd is en dat Drs. Aharon zeer te spreken was over de vooruitgang van ZoŽ. We hoeven ons niet druk te maken, met ZoŽ komt het echt wel goed.

Voor de behandeling: lopend op de hak

Na de behandeling: volop steunend op de poot

Op 2 januari 2009 gaan we voor de derde keer naar Noorden. ZoŽ loopt ondertussen weer hoog op haar poten, is vrolijk en speelt. Drs. Aharon constateert dat ZoŽ voor 90% is genezen. Helemaal herstellen zal niet gebeuren, maar dit resultaat is beter dan zij vooraf had kunnen vermoeden. We rijden terug naar Amsterdam, blij dat er meer is in het leven dan de reguliere dierenzorg...en met een gelukkige poes op de achterbank.

Lees ook de volgende verhalen:

Een vraag of een afspraak?