Ervaringen van onze klanten

Lees ervaring:
"Een Herder die geholpen moet worden "
Deel dit artikel: Delen via Facebook Delen via Twitter
familie van Wezel
Een Herder die geholpen moet worden

Een oude Duitse Herder die geholpen moet worden

1991 - 2005

Mustie - onze Duitse Herder - is geboren op 4 maart 1991 en wij kregen haar toen ze 7 weken oud was. Het was gelijk al een hťťl druk beestje: de hele dag spelen en in verhouding heel weinig slapen. Toen ze volwassen was, bleef het een druk beestje: altijd sleepte ze een bal mee als we gingen lopen en als wij 6 km liepen, dan maakte zij er minstens 15 km van door het vele heen en weer lopen met de bal. Thuis moest er Ďs avonds ook nog enkele uren gespeeld worden.

Mustie is altijd (op twee nachten na) 24 uur per dag bij ons geweest. Onze vakanties waren altijd wandelvakanties in BelgiŽ of Luxemburg. Zij was niet moe te krijgen. Hoe woester de wandeling des te leuker zij het vond. Dat "drukke" is altijd gebleven tot haar 10de jaar. Daarna werd ze een "normale" hond. Veel minder spelen en ook lange wandelingen werden tť zwaar voor haar.

Rond haar 12de jaar kon ze opeens veel minder goed lopen. Ze wist niet meer waar haar achterpootjes stonden en vaak stonden ze dan gekruist en hobbelde zo door. Na een tip van onze buren kwamen wij bij Dorit Aharon terecht. Na onderzoek zei Dorit al direct dat een onomkeerbaar proces aan de gang was bij Mustie. Een soort M.S. waarbij haar ruggengraat degenereert en zij steeds minder gevoel in haar achterpoten krijgt, totdat deze helemaal verlamd raken.

Het enige wat Dorit kon doen was middels Orthomanuele diergeneeskundige therapie de achteruitgang zo lang mogelijk tegenhouden en ervoor te zorgen dat Mustie geen pijn zou lijden.

Dat lukte goed! Na de eerste behandeling liep Mustie na enkele dagen heel veel beter!! Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en Mustie leeft nog steeds! Ze kan niet meer zelfstandig lopen, maar ze heeft twee "ouders" die aan mantelzorg voor haar doen! In het hele huis zijn kleden gelegd, zodat ze niet kan uitglijden.

Ze heeft een eigen vervoermiddel gekregen (genaamd M.P.V.: Mustie's Plas Voertuig): een zelfgebouwde grote bolderkar met een aparte in- en uitgang. Hiermee wordt ze naar het park gereden om daar lekker een stukje te kunnen lopen en vooral "luchtjes" te kunnen opsnuiven. Haar achterkant is tť slap om nog zelf te kunnen lopen. Wij doen dus een handdoek om haar achterlijf en houden haar zo omhoog.

Ondanks haar handicap heeft ze het nog steeds naar haar zin. Ze vindt het heerlijk om in de tuin te liggen. Toppunt van pret is voor haar met de MPV naar het park gaan en dan in de ondiepe vijver rondstappen. Wij doen dan uiteraard laarzen aan, want wij moeten mee in het water om haar achterlijf met de handdoek omhoog te houden. Ze heeft zoveel vertrouwen in ons dat ze zelfs met een stokje in het water wil spelen. Ze graaft dan met haar voorpootjes in het water en hangt dan voornamelijk in de handdoek. Ze weet dat wij haar nimmer zullen laten vallen. Het is aandoenlijk om te zien hoe ze geniet in het water!

Thuis en in de auto is ze vaak incontinent. Alles is erop ingericht. Wij kunnen zien dat ze nog altijd gelukkig is en plezier in het leven heeft. Na ruim 13 jaar samenzijn kunnen wij over en weer "lezen en schrijven" met elkaar. Alles weet zij ons aan het verstand te brengen. Zoveel zelfs dat wij wel eens denken: "Wie heeft wie nu opgevoed......." Wij hopen haar nog lang in ons midden te hebben en dankzij Dorit Aharon is die tijd inmiddels met ruim een jaar verlengd.

Vervolg februari 2005

Wij vinden Mustie niet merkbaar achteruit gaan. Haar achterpootjes gebruikt ze nu bijna helemaal niet meer. Ze weet alles goed aan ons verstand duidelijk te maken en zelfs als ze een meter verplaatst wil worden, heeft ze er geen enkele moeite mee om mij daarvoor in te schakelen. Ik heb een invalide-kar voor haar gemaakt (zie bijgaande foto).

Het is een prototype en te lang uitgevallen. Dat kwam omdat Mustie niet meewerkte met het nemen van de maten. Die lengte heeft wel een voordeel, want de kar is in balans en drukt amper op haar voorpoten. Toch is Mustie niet blij met haar invalide-kar. Ze vindt het prettiger om door mij met een handdoek-om-haar-buik te lopen. Ze is dan veel wendbaarder. Van haar M.P.V. heeft ze veel plezier. Nog steeds wil ze naar de vijver en in het water lopen. Ondanks lage temperaturen wil Mustie nog steeds in de tuin liggen. Ik vind het dan tť koud voor haar (vooral de grond), maar leg haar dan in haar M.P.V. (ligt dan tegen de wind beschut en niet op de koude grond).

Over haar eetlust en spijsvertering verbazen wij ons nog steeds. Beide zijn erg goed! Zonder veel beweging heeft ze toch twee tot drie keer per dag ontlasting!

Groetjes, Familie van Wezel

14 november 2005 Mustie van Wezel 1991 - 2005 Helaas hebben wij Mustie moeten laten inslapen. Zij zal altijd in onze herinnering blijven als een trouwe, gezellige wandel- en speelkameraad, die nooit moet te krijgen was. Wij troosten ons met de gedachte dat zij een geweldig fijn leven heeft gehad en heerlijk van haar oude dag heeft kunnen genieten.

Naschrift: De familie van Wezel heeft Mustie's Plas Voertuig geschonken aan de praktijk voor Orthomanuele Diergeneeskunde opdat honden met gelijksoortige problemen in aanmerking kunnen komen voor het gebruik van de MPV.

Lees ook de volgende verhalen:

Een vraag of een afspraak?